Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kan ontstaan door parathyreoïdectomie, maar dat ze zich ook op andere wijze kan ontwikkelen. Bij kinderen worden als wij afzien van de boven reeds genoemde resultaten van het onderzoek van YANASE, niet dikwijls grove afwijkingen van deze orgaantjes gevonden, als oorzaak van de tetanie. Zelfs wordt vaak nadrukkelijk meegedeeld, dat ze normaal zijn. Hoogstens kan men dus veronderstellen, dat voor het optreden van de tetanie een gestoorde functie der parathyreoïdeae beteekenis heeft.

Er zijn enkele gevallen van plotselinge dood bij kinderen beschreven ') waarbij als eenige mogelijke oorzaak een uitgebreide bloeding in de epitheellichaampjes werd gevonden, zoodat de tetanie niet het eenige gevolg van een laesie dezer endocrine klieren schijnt te zijn.

SYMPTOMEN.

Latente tetanie (spasinopliilie). De tetanie is bij kinderen tusschen 6 maanden en 2 jaar een vrij dikwijls voorkomende aandoening, en wordt bij oudere kinderen zeldzamer. Men moet onder latente tetanie rangschikken die gevallen, waarin manifeste symptomen als laryngospasmus, carpopedaalspasmen en convulsies ontbreken, en waarbij men dus slechts vindt het symptoom van Chvostek, dat van Trousseau en een verhoogde en eigenaardig veranderde prikkelbaarheid bij onderzoek van het zenuwstelsel met den electrischen stroom, zooals deze het eerst door Ekb is gevonden.

Het verschijnsel van Chvostek is zeer gemakkelijk op te sporen. Men beklopt de wang van het kind, dat daarbij niet mag huilen, en gaat na, of door deze mechanische prikkel de spieren van het gezicht: van de neusrug en de neusvleugels, om het oog heen, en van bovenlip en kin daardoor tot contractie komen. Wanneer er een sterke overprikkelbaarheid bestaat, vindt men dat zeer zacht kloppen op of strijken over de wang daartoe voldoende is, dat een grooter aantal spiertjes bewogen worden, en dat de reflex van uit een breedere zone is op te wekken. Men kan daaruit een indruk krijgen van de meerdere of mindere intensiteit dezer mechanische overprikkelbaarheid, die wel in den regel, maar niet altijd overeenkomt met een meerdere of mindere ernst der ziekte. Eenzelfde beteekenis voor de diagnose der tetanie heeft het verschijnsel van Trousseau, dat slechts bij de meer ernstige vormen voorkomt. Dit werd door Trousseau ontdekt, toen hij bij een patiënt met tetanie een aderlating2) wilde doen,

1) Grosser en Bethe, Münohn. med. Wochens 1910, No. 40.

2) Ook thans nog een logische ingreep (zie boven).

Sluiten