Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Groote moeilijkheid voor de verklaring geeft de melanodermie, die zelden is waargenomen bij de proefdieren, welker bijnieren zijn weggenomen.

Sergent en Bernard verdedigen de opvatting, dat deze pigmentaties bet gevolg zijn van een pericapsulaire ontsteking zooals deze bij tuberculose, de meest gewone oorzaak van de typische ziekte van Addison, regelmatig zouden voorkomen. Aan den anderen kant heeft men gewezen op de verschillen tusschen de huid van dieren met, en zonder bijnier. Wanneer men volgens Meirowski een stukje huid excideert en dit in de broedstoof legt, dan wordt het bruin. Neemt men een stukje huid van een dier zonder bijnier, dan is deze pigmentatie veel sterker. Hetzelfde heeft men ten opzichte van de huid van patiënten met Addison's ziekte vastgesteld. Men heeft wel gemeend, dat het eiwitsplitsingsproducten (tyrosine e. a.) zouden zijn, die nu ze niet meer in adrenaline worden omgezet, in de huid worden gedeponeerd en onder invloed van oxydasen daar in bruin pigment worden omgezet.

De overige verschijnselen van vergiftiging, het braken, de diarrhoe, de hevige hoofdpijn en de nerveuze symptomen worden toegeschreven aan het wegvallen van de bijnierfunctie, die bestond in het onschadelijk maken van toxische stoffen.

Het bestaan van een hypoglycaemie bij de hypoepinephrie is begrijpelijk, omdat men weet dat adrenaline-inspuiting een glucosurie geeft, die voorafgegaan wordt door een hyperglycaemie.

DIAGNOSE.

Acute bijnierinsufficiëntie. De acute bijnierinsufficiëntie is veelal moeilijk te herkennen. Onmogelijk is zelfs de herkenning bij de peracuut verloopende vormen, tenzij men met een patiënt te doen heeft met een sleepend bijnierlijden.

Bij heftige acute intoxicaties of infectieziekten of bij purpura geeft de acute bijnierinsufficiëntie dikwijls verschijnselen, die wel herkend kunnen worden. Toch zijn tal van vergissingen mogelijk. Soms loopt men gevaar een acute bijnierinsufficiëntie aan te zien voor een cholera infantum, voornamelijk wanneer de digestiesymptomen erg op den voorgrond staan. In andere gevallen is de buikpijn zoo heftig en het braken zoo hardnekkig en bestaat er zelfs een zoo duidelijke drukgevoeligheid van de buik, dat men aan een peritonitis denkt. Ook zijn gevallen beschreven, waarbij een appendicitis met perforatieperitonitis scheen te bestaan, terwijl de autopsie een beiderzijdsche bijnierlaesie aan het licht bracht. Zelfs kunnen de verschijnselen gelijken op die van een

Sluiten