Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaak dof, of zelfs niet hoorbaar. Bij endocarditis is het karakter der harttonen veranderd. Reeds bij normale kinderen treft de duidelijke accentuatie, die de tweede pulmonaaltoon pleegt te hebben. Deze accentuatie is vooral duidelijk in vergelijking met de 2e Aortatoon, die wegens de lage bloedsdruk in de aorta, minder luid is dan op lateren leeftijd. Bij gezonde kinderen vindt men af en toe een verdubbeling van de le of 2e toon zonder eenige beteekenis. Evenals bij volwassenen kan men ook bij kinderen de luide le toon aan de punt bij mitralis-stenose, de zwakke le toon bij aorta-insufficientie vinden, terwijl een versterkte 2e pulmonaaltoon bij verhoogde druk in de art. pulmonalis optreedt. Hartgeruischen van allerlei aard vindt men bij kinderen zeer dikwijls Hunne beteekenis is meestal vrij gemakkelijk vast te stellen. In tegenstelling met wat vroegere schrijvers daarover meedeelden, komen reeds bij zuigelingen herhaaldelijk functioneele geruischen voor. De oorzaken zijn dezelfde als bij volwassenen. Ook hunne onderscheiding van organische geruischen (zie deze) is niet verschillend.

3. RADIOLOGISCH ONDERZOEK.

Zooals door voorbeelden van radiogrammen bij enkele afzonderlijke ziekten afgebeeld, blijken kan, is het radiologisch onderzoek bij kinderen met hartaandoeningen van groote beteekenis.

Toch geeft een foto het nut van dit onderzoek slechts onvolkomen weer. Want het onderzoek beginne met doorlichten. Op het lichtgevende scherm, dat men voor de borst van het kind houdt, ziet men behalve de vorm, de contracties zeer gemakkelijk. Men kan daarbij soms zelfs een hartblok diagnosticeeren. Maar het is van veel meer belang, dat men bij een abnormale verbreeding van eenig deel van de hartdofheid en van de hartschaduw onmiddellijk kan vaststellen of deze van een vergrooting van het \ hart afhankelijk is, door dat men de schaduw ziet pulseeren. Bij

het zien van een foto is men nog wel eens in twijfel hieromtrent. Ook voor de herkenning van een pericardiaal-exsudaat heeft de inspectie vóór het Röntgenscherm beteekenis, waarbij men opmerkt hoe weinig de contour van het hart pulseert. Voor de herkenning van een concretio pericardii kan een radiologisch onderzoek, waarbij men strengen kan zien en waarbij men door in verschillende stand te onderzoeken de geringe bewegelijkheid van de hartpunt in zijligging kan vaststellen, groote beteekenis hebben.

Het is overigens zeer gewenscht om steeds een foto te nemen; als regel legt men daarbij de plaat op de borst van het kind.

Sluiten