Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oculomotorius op een laesie van de pedunculi, (type Weber), en een van de Vle (en Vlle) hersenzenuwen op een aandoening van de pons (type Millard-Gubleb). (fig. 152). In al deze gevallen is de verlamming een paralysis alternans: de bersenzenuw van de gezonde kant is verlamd. Wanneer bij het syndroom van Millard-Gubler een verlamming van de blik komt, die al of niet gekruist is, ontstaat het syndroom van Foville.

Voor een overzicht der zeldzamer combinaties zie men de speciale handboeken.

Verder naar beneden geeft een aandoening van de pyramidebaan een ongekruiste hemiplegie, zoodra men beneden de decussatio pyramidum komt. De s3rmptomen zijn die van een spinale hemiplegie, (zie boven). (Zie fig. 151 e en f.)

MONOPLEGrIE.

De verlamming van een enkel deel van het lichaam: arm, been, gezicht, tong, komt geheel zuiver voor, zoodat slechts de spieren van één gezichtshelft of van één arm verlamd zijn en verder geen enkele spiergroep, soms zijn ze gecombineerd met geringe afwijkingen in andere lichaamsdeelen. Ook kan slechts een enkele spiergroep verlamd zijn.

OORZAKEN.

Van een monoplegie kan de oorzaak ook een functioneele zijn, en op hysterie berusten. Men vindt dan de gewone sensible en sensorische hemianaesthesie of een uitbreiding van de anaesthesie van de arm, die niet met een anatomische localisatie overeenkomt.

Ook kan het zijn, dat do verlamming slechts bij een bepaalde beweging optreedt. Zoo beschrijft Déjerine een kind, dat alleen bij het loopen, en niet als het op bed lag, of op een stoel zat, een verlamming vertoonde van de N. peroneus longus van het linkerbeen, die zeer snel door suggestie genas.

Organische monoplegieën kunnen van centrale en van periphere oorspong zijn. De periphere berusten op een trauma (partus), compressie (door tumor, halsrib) of een neuritis. Deze laatste is soms een ontsteking van de wortel, een radiculitis. Men vindt daarbij een segmentale verdeeling van de motorische, sensible en trophische storingen, een lymphocytose van het lumbaalvocht en verergering van de pijn door hoesten en niezen.

Evenals bij alle andere periphere verlammingen vindt men hypotonie, atrophie der spieren met degeneratiereactie, verdwenen reflexen zoowel de huid- als pees- en periost-reflexen en meestal

Sluiten