Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

diphtherie, terwij] alle andere infecties slechts zelden een polyneuritis veroorzaken. Ook intoxicaties geven zelden een polyneuritis. Men ziet ze na lood-, alcohol- of arsenicumvergiftiging.

in de allerlaatste tijd is als aparte infectieziekte beschreven een acute infectieuze polyneuritis'), die veroorzaakt wordt door een soortgelijke virus als dat van de poliomyelitis, dat daarvan evenwel verschillend is, en die ook op apen kan worden overgebracht. Maar tot nu toe schijnt deze ziekte niet by kinderen te zijn waargenomen.

SYMPTOMEN

De verschijnselen van een polyneuritis zijn bij kinderen, die niet te jong zijn even typisch als bij volwassenen. Zij klagen o\ei pijnen, die aanvalsgewijs kunnen verergeren en het verloop der zenuwen plegen te volgen en weten soms ook nauwkeurig uit te leggen, welke paraesthesieën hen plagen Daarbij bestaat objectief meestal een gevoeligheid bij druk op zenuwen en spieren. De verlammingen zijn zooals vanzelf spreekt slappe met atrophie der spieren, die een degeneratiereactie vertoonen bij onderzoek met den electrischen stroom. Dikwijls zyn symmetrische spiergroepen aangetast en er is een zekere voorkeur voor een aandoening der meer peripheer gelegen spieren. De peesreflexen zyn verdwenen of verlaagd, en er bestaat dientengevolge een hypotonie der spieren. Ook trophische storingen van de huid zijn vaak te vinden.

Er zijn tusschen de verschillende vormen van polyneuritis in den regel wel vrij typische punten van onderscheid. Maar toch zijn deze verschillen meestal minder duidelijk dan bij volwassenen.

Ik wil er hier slechts het volgende van noemen.

Bij de ai sem'cwm-polyneuritis gaan de subjectieve sensibiliteitsstoringen aan de motiliteitsstoringen vooraf terwijl de objectieve afwijkingen van de sensibiliteit meestal niet heel duidelijk zijn, en beperkt kunnen zijn tot een tastzinstoring, die aan de onderste extremiteiten begint. De verlammingen beginnen ook aan de beenen met een parese, die spoedig verergert en vooral de extensor digitorum communis, de spieren van de voet en de quadriceps aantast. Bijna altijd worden later ook de armen aangetast, maar daar blijft de verlamming beperkt tot de kleine handspieren. In zeldzame gevallen kunnen het diaphragma of de rompspiefen meedoen en bestaan er gehoorsstoringen. De atrophie der spieren is gering en de degeneratiereactie niet duidelijk. De duur van deze afwijking

') Rosé Bradford, Bashford and Wilson. Quarterly J. of medicine 1918/19 p. 88 XII Mo. 4ó en 46.

Sluiten