Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet als ziekelijke afwijking herkend en herhaaldelijk komt het voor, dat het kind gestraft wordt, omdat het leelijke gezichten trekt of omdat het een kopje of glas uit zijn handen laat vallen. De uitdrukking, die meestal gebruikt wordt als het kind bij de dokter wordt gebracht is, dat het zoo „zenuwachtig" is.

Heel dikwijls begint de chorea aan de eene helft van het lichaam, en vaak zelfs in een extremiteit. Het duidelijkst zijn de trekkingen in den beginne. Vaak in de arm. Het kind maakt daarmee roteerende bewegingen, buigt plotseling met een ruk de onderarm op de bovenarm, draait zyn schouder naar voren of buigt en strekt duim en vingers. Die bewegingen zijn niet voortdurend even erg, maar lang is de rust tusschen de afzonderlijke trekkingen toch nooit

In het been zijn dezelfde eigenaardige bewegingen als aan de armen te zien. Tenslotte doet ook het gezicht mee, trekt het kind allerlei grimassen, steekt telkens zijn tong uit, die het geen oogenblik stil kan houden. Door emoties en doordat er op gelet wordt, worden deze bewegingen erger.

Het is een uitzondering, dat er bij deze bewegingen ook nog parese bestaan. Bij heel jonge kinderen is deze paretische vorm chorea mollis, waarbij de peesreflexen verlaagd zijn, een minder zeldzame uitzondering. Gewoonlijk zijn de peesreflexen eerder iets te hoog, terwijl men dikwijls gelegenheid heeft om op te merken, dat de reflex de eigenaardige afwijking vertoont, door Gobdon beschreven, dat na bekloppen van de pees van de M. quariceps het been even in extensie blijft staan.

Maar ook in andere spieren kan de chorea optreden. Zeer vaak ziet men bij de ernstige vormen, dat het kind groote moeite heeft met kauwen en slikken, dat het spreken in hooge mate belemmerd is. Dan kan men zelfs ook afwijkingen van de oogspieren zien. Meer dan choreatische trekkingen van de uitwendige oogspieren, ziet men een onregelmatig nauwer en wijder worden van de papil.

Zeer ernstig kan de algemeene toestand er onder lijden, dat het kind moeilijk voedsel tot zich neemt, en waarschijnlijk draagt de heftigheid der bewegingen tot de snelle aftakeling bij. Dit verklaart waarom deze maligne chorea een levensgevaarlijke ziekte is.

Het is twijfelachtig, of ook een echte chorea cordis voorkomt in de beteekenis van een onregelmatige hartsactie als direct gevolg van de ziekte. Wel ziet men af en toe een endocarditis als complicatie, die dan soms wel, soms niet, door symptomen van een gewrichtsrheumatisme wordt voorafgegaan of gevolgd.

Sluiten