Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Naast al deze extero- en iiitero-receptieve reflexen schijnen de stellig proprio-receptieve reflexen op den achtergrond te staan. Men weet, dat de kauwspieren samentrekken, wanneer de gefixeerde onderkaak door een slag plotseling wordt verplaatst. Dit heet het reflex van de Watteville, en is van denzelfden rang, als het kniepeesreflex.

Van de hooger georganiseerde proprio-receptieve reflexen weten wij weinig, ofschoon vermoed mag worden, dat zij van groot klinisch belang zijn. Want tot nu toe ontbreekt bijna elke beschrijving der atactische bewegingsstoornissen in de spieren der tong, kaken en oogen, welke aan die bij tabes verwant zijn, en in het verwarde hoofdstuk der pseudobulbaire paralysis zijn ondergebracht.

Behalve de reflexbanen kent men stelsels, die de kernen van den tractus spinalis verbinden met het cerebellum, het diencephalon en het prosencephalon.

Zij zijn secundaire centripetale projectiebanen, die men dan weer onderverdeelt naar hun aanvangs- en eindpunt.

Vervolgens ontvangen de motorische en mesencephale quintus-kernen impulsen uit cerebellum en prosencephalon, die hun langs secundaire centrifugale projectiebanen worden toegeleid.

Ongelukkigerwijze zijn de ons voor de kennis dier wegen beschikbare feiten nog slechts weinig in aantal en zeer uiteenloopend, zoodat een volledig inzicht in den algemeenen bouw van het trigeminusstelsel vooreerst nog niet is te verwachten.

Plaats en omvang der secundaire quintuswegen zijn ons lang niet zoo goed bekend, als bijv. die van het optisch stelsel.

a. Enkele feiten omtrent de reflexwegen, die bij het stelsel van den trigeminws behooren.

Slechts van enkele reflexbanen is ons met zekerheid de plaats bekend. Vrij stellig weten wij den weg van het masticatiereflex.

Men kan bij het konijn een stelsel van transversale vezels aantoonen door welke de proximale sensiebele kern met de beide nuclei masticatorii wordt verbonden.

Bij experimenten, die met andere bedoelingen zijn ondernomen, gelukt het somwijlen om den nucleus sensibilis a van den tractus spinalis te vernietigen, zonder dat dientengevolge de nucleus masticatorius der geopereerde zijde beschadigd wordt.

Na zulk een operatie ziet men in Marcli i-praeparaten, dat zich uit de gewonde streek ontaarde vezels losmaken, die zich deels in den gelijkzijdigen nucleus masticatorius verliezen, deels linea recta in de richting der raphe gaan, haar overkruisen en in den nucleus masticatorius der anderé zijde overgaan (zie fïg. 213).

Zulke praeparaten moeten beschouwd worden in verband met die, welke bij doorsnijding der wortels ontstaan. Daar is weinig gebleken van

Sluiten