Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het is mijn bedoeling, om eerst bij de bespreking van het cerebellum, de meer gedetailleerde behandeling van het ventrale bruggestelsel te geven.

Dan zal ik ook de gelegenheid hebben om de moeitevolle onderzoekingen van Besta, Monakow, Mingazzini, Boroniecki, Masuda Brouwer en anderen, tot hun recht te doen komen.

Maar toch moet ik, in verband met den hier verdedigden gedachtengang, iets over de kernen in de ventrale bruggeformatie zeggen.

De hoofdzaak is op dit gebied ongetwijfeld de steiling, dat al deze kernen van het cerebellum afhangen, in dien zin, dat het jonge dier, dat eenige maanden zonder cerebellum in het leven is gehouden, alle cellen in deze kernen heeft verloren. Dit feit staat naar mijne meening vast.

De totale exstirpatie van het cerebellum is echter een moeilijke operatie. Het gelukt maar zelden, haar zoo volledig te verrichten, dat ook de tegen de oblongata gelegen lamellen der formatio vermicularis beiderzijds verwijderd worden. Bij een hond zonder cerebellum, met wien Dr. Dusser de Barenne maanden lang heeft geëxperimenteerd, was dit linkszijdig het geval. Rechts waren distale en basale lamellen tegen de medulla blijven staan. Aan hem dank ik het specimen van een centraal zenuwstelsel zonder cerebellum, waarop ik later uitvoerig zal terugkomen.

Als gevolg dezer operatie, is alles wat op zenuwcellen gelijkt, in alle kernen van de ventrale bruggeformatie verdwenen. Een uitzondering maakt de ventrale kern, die in het distale einde links (in verband met de gespaarde lamellen rechts) nog een aantal intacte cellen bevat. Rechts zijn er enkele intacte cellen in die kern over.

Ik weersta bier de verzoeking om in te gaan op de vele vragen, die zich aan dit vraagstuk vastknoopen, omdat het bij het cerebellum thuis behoort.

Hier vermeld ik het slechts omdat ik de volkomen celatrophie in alle betrokken kernen, na totale exstirpatie van het cerebellum als een feit van fundamenteele beteekenis beschouw.

Met minder van belang is het, dat bij den hond zonder cerebellum nauwelijks een spoor van atrophie in de vezels van de pes pedunculi wordt gevonden. Het schijnt soms zelfs alsof die vezellaag eer krachtiger is dan in normale hondenhersenen van dezelfde grootte en het meest geldt dit voor den pyramide-bundel.

Stelt men dit voorop, dan zijn de veranderingen, welke in de kernen van de ventrale brugge-afdeeling worden gevonden, wanneer de pes pedunculi tot atrophie is gekomen, van groote beteekenis.

Dit is in tig. 337 afgebeeld. Daarin is de doorsnede geteekend van de Varolsbrug ter hoogte van de oorsprongskernen van den N. V. Zij behoort bij de hersenen, die in fig. 335 zijn weergegeven en van welke de steel in fig. 336 is afgebeeld.

Alle kernen, die rondom de atrophische veldjes van den pes pedunculi der linker zijde zijn gelegen, zijn kleiner geworden. Zij zijn ook vezelarm.

Sluiten