Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de groef vorming. Maar zij gaat uit van de laterale gedeelten van den lobus medialis van Elliot Smith.

Caudaal van de fissura prima ontstaat een groeve, de fissura post-lunata, die van beide kanten naar de middellijn toegroeit (zie ook fig. 389), zoodat dus ook in het voorste gedeelte van den lobus medialis cerebelli, de transversale richting der lamellen-platen gehandhaafd blijft.

Eerst daarna, terwijl het laterale gedeelte in de caudale cerebellum-helft opvallend ongegroefd blijft, begint volgens Elliot Smith aan weerskanten, de eerste aanduiding te komen eener groeve, die door hem met den bij den volwassene zoo diepen sulcus horizontalis magnus wordt geïdentificeerd, en waaraan hij den naam fissura post-pterygoidea geeft. (Fig. 389). Deze groeve is geen transversale groeve. Zij convergeert met de fissura postlunata en scheidt dientengevolge van den lobus medialis een lateraal stuk af, waar de lamel-platen niet meer een regelmatig transversaal karakter dragen. Ook bij het volwassen cerebellum kan men den schuinen stand der lamellen-platen daar ter plaatse nog weervinden, of beter nog, zij zijn er gerangschikt in den vorm van een vogelveer (irrfovS). Vandaar den naam van area pterygoidea, welke hij geeft aan de zone, die tusschen fissura post-lunata (den lateren sulcus superior posterior) en fissura pterygoidea (den lateren sulcus horizontalis, voor zoover hij geen hemispheren-rand is) wordt ingesloten. (Zie fig. 387.)

Nog later verschijnt, caudaal van de laatstgenoemde, eveneens lateraal beginnend ert in mediale richting uitgroeiend, de fissura para-pyramidalis, die met de fissura supra-pyramidalis samengroeit. Daardoor wordt de area postpterygoidea (de latere lobulus lunatus inferior) afgescheiden en beantwoordt de fissura para-pyramidalis aan den lobulus lunatus inferior. Uit de achter deze sleuf gevonden area para-pyramidalis ontwikkelt zich, volgens Elliot Smith, niet alleen de lobu¬

lus biventer, maar ook de tonsilla, die niet bij de uvula behoort.

Deels op grond van deze ervaringen uit de menschelijke cerebellumembryologie, maar ook, omdat vergelijkend onderzoek der kleine-hersenen van edentata hem in diezelfde richting wijst, ontwikkelt Elliot Smith een bouwschema, dat in fig. 387 is geteekend. Het stemt in vele hoofdzaken overeen met een soortgelijk bouwschema van het cerebellum, dat even te voren door Bolk, op grond van vergelijkend anatomische overwegin-

Fig. 387.

Schema van het cerebellum volgens Elliot Smith. Verklaring in den tekst.

Sluiten