Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

proximo-caudale richting wordt onderzocht, neemt men al belangrijke bijzonderheden waar.

Begint men het onderzoek daar, waar de hersensteel nog vrij aan de oppervlakte ligt, maar waar de hoogste, daaraan sluitende brugge-afdeeling wordt getroffen (fig. 457), dan ontmoet men het eerst de vezels van het stratum superficiale, waarin tevens de reticula aanwezig zijn van de, bij menschen zeer groote ventrale kern.

Gelijktijdig ziet men dan, dat de mediale afdeeling van den hersensteel niet langer een massief vezelveld blijft. Zij wordt door tusschenschuiving van grijze stof in afzonderlijke bundels gesplitst. Daarmee begint de pedunculaire kern, die met haar proximale einde tegen de substantia nigra aangrenst, al is het niet moeilijk beide kernen van elkander te scheiden.

Bovendien dringen meer dorsaal gelegen brugge-vezels tusschen de mediale steelbundels in. Deze vezels, deels afkomstig uit het meest proximale stuk der pedunculaire kern, deels uit de dorsale kern, behooren reeds tot het stratum fibrarum profundum.

Stratum profundum en stratum superficiale grenzen hier dus, zonder een tusschengeschoven stratum complexum, aan elkander.

De mediale bundels van den hersensteel, de radiatio pedunculi meclialis, verlaten weldra de tot nu toe gevolgde longitudinale richting. Zij buigen zich onder een stompen hoek mediaal-waarts om, slaan de transversale richting in, wenden zich naar de dorsale kern (fig. 458) en zullen grootendeels in die kern een einde vinden.

De dorsale kern neemt snel in omvang toe en zendt in dit proximale brug-gedeelte een groot aantal transversale vezels uit.

Het is niet mogelijk, in het normale praeparaat, een oordeel te vellen over de herkomst van het rijke transversale vezelstelsel (fig. 458), waaruit het stratum profundum hier bestaat.

De meest lateraal geplaatste dwarse vezels zijn stellig vezels, afkomstig uit de mediale afdeeling van den hersensteel. Die, welke men in de middellijn vindt, zijn daarentegen uitsluitend vezels, die door de dorsale kern worden uitgezonden en in de raphe kruisen. Te zamen vormen zij het stratum profundum.

Maar in de laterale afdeeling van de dorsale kern wordt de aandacht getrokken door een groot aantal dwars getroffen veldjes. Ook deze, nog in de lengterichting loopende bundeltjes bestaan uit vezels van de radiatio peduncularis medialis. Zij zijn nog niet in mediale richting omgebogen om hun doel, de dorsale kern, te vinden. Zij zullen dit ietwat meer distaal doen.

Zij volgen geleidelijk het voorbeeld hunner meer mediaal geplaatste voorgangers. Zij eindigen in de dorsale kern en dit gaat zoo voort, totdat alle mediale steelvezels haar einde daarin hebben gevonden. In het proximale derde gedeelte der brug eindigt de mediale afdeeling van den hersensteel, in het middelste derde deel der V arols-brug zijn daarvan nauwlijks meer vezels over.

Fig. 458 echter is een snede, waarin men den hersensteel nog duidelijk in zijn vorm kan herkennen.

Sluiten