Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In Leiden was de scheiding tusschen Neurologie en Psychiatrie eveneens voltrokken. In Utrecht en Groningen bleven evenwel de Neurologie en de Psychiatrie in de hand van één Hoogleeraar vereenigd.

In de gestichten in Nederland was er echter veel veranderd. Van Meynert af tot aan Wernicke waren de gestichten werkplaatsen geweest, waar gezocht werd naar de architectuur van het zenuwstelsel. De teleurgestelde psychiaters, die van de anatomie niet datgene verkregen hadden, wat zij hadden gehoopt, werkten daaraan weinig meer. Onder den invloed van de school van S. Ramon Y Cajal begon men thans de studie der histo-pathologie van het zenuwstelsel met zilver-impregnaties. Men leerde de macro-gliacellen in haar beteekenis verstaan, haar protoplasmatische en fibreuse vormen onderscheiden en stellen tegenover de micro-gliacellen. Hier weer leerde men de oligo-dendro-gliacellen onderscheiden van de microgliacellen in engeren zin, de meso-gliacellen of de cellen van Hortega. Voorts was het treffend, hoe weinig men zich in Nederland bekommerde om hetgeen er in Italië, Frankrijk, Engeland of Amerika werd gearbeid op het psychiatrisch gebied.

Bovendien ging de klinische psychiater, ontgoocheld door de weinige hulp, die de anatomie hem had gegeven, meer dan te voren steunen op philosophie en op psychologie. De experimenteele psychologie beantwoordde al spoedig niet aan de verwachtingen, die men er van gekoesterd had. Ten slotte beproefde men, voor den dagelijkschen klinischen arbeid, aansluiting te zoeken aan bepaalde vooropgestelde meeningen, minder omdat zij bewezen waren, dan wel omdat zij steunden op onderstelde psychologische overwegingen. Er ontstonden aldus psycho-analytische behandelings-methoden, zooals die van Freud en Adler, die, hoe éénzijdig zij ook mochten wezen, weldra vlijtig beoefend werden. De psychiater begon droomen te ontleden en meende op die wijze een inzicht te zullen krijgen in een onderbewust wezen, dat de werkzaamheid van het bewuste wezen op zeer bijzondere wijze, regelde. Hij oordeelde, dat er complexen werden gevormd, die hij, de psychiater kon oplossen, of wel hij ontdekte conflicten, wier schadelijken invloed hij bestreed en meende dat alles in werkelijkheid gebeurde, zooals hij het zich had uitgedacht.

Hij maakte zich zelfs wijs, dat hij zich zou kunnen indenken in den kring van het gemoedsleven zijner zieke patiënten en werd phenomenoloog. Alle leerstellingen werden ten slotte in de psychiatrie mogelijk. Wel leed het twijfel, of van dat alles aan de patiënten veel ten goede kwam. De psychiatrie werd echter verrijkt met een ongelooflijke hoeveelheid nieuwe namen, al draaide zij dan ook altijd in denzelfden kring rond.

In dit tijdperk van groote verwarring is door Von Monakow en M o u r g u e een poging gedaan om weder eenheid te brengen in de Neurologie en de Psychiatrie. Ter anderer plaatse heb ik mijn oordeel en mijn bewondering voor hun boek ,,Introduction biologique a 1'étude de la neurologie et de la psycho-pathologie" kenbaar gemaakt. Ik kan er hier over zwijgen.

Sluiten