Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ZIEKTE VAN ADDISON

De ziekte van Addison, die zoowel bij mannen als bij vrouwen voorkomt, begint langzaam, zonder duidelijke oorzaak, meestal tusschen het 30e en 40e jaar, met een reeks van weinig kenmerkende klachten (moeheid, lusteloosheid, slecht slapen, vergeetachtigheid, prikkelbaarheid, gedrukte gemoedsstemming), die de aandacht op geen enkel orgaan in het bijzonder vestigen.

De meest opvallende symptomen zijn de moeheid en de spierzwakte, die geleidelijk plegen toe te nemen en in de latere stadia der ziekte zoo erg worden, dat elke inspanning (rechtop zitten in bed, praten, eten, drinken) den patiënt te veel is en hij vóór alles wenscht met rust gelaten te worden.

Hierbij komen spoedig verschijnselen van het maagdarmkanaal : de patiënt gaat slecht eten, heeft last van het zuur en van oprispingen, is nu en dan misselijk en soms komt het tot braken.

De ontlasting is verschillend, meestal is zij traag, soms afgewisseld met diarrhee.

Echte pijn is er in den beginne zelden; in het verloop treedt deze gewoonlijk wel op, meestal als vage pijn in den bovenbuik, waarvoor men geen oorzaak weet te vinden. Tegen het einde der ziekte komen zelfs aanvallen voor van allerheftigste buikpijn, met braken, constipatie en collaps, die zoozeer den indruk maken van een acute peritonitis of van ileus, dat ten onrechte tot operatie wordt overgegaan.

Bij functioneel maagonderzoek vindt men, althans in de latere stadia, hypochylie of achylie, wat te zamen met de bovengenoemde verschijnselen de gedachte aan maagcarcinoom doet opkomen.

Sluiten