Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kennen aan de schors, omdat het gelukte dieren na dubbelzijdige mergexstirpatie in leven te houden, terwijl dubbelzijdige schorsexstirpatie gevolgd werd door den dood der proefdieren onder verschijnselen, die in sommige opzichten met die van de ziekte van Addison overeenkomen (spierzwakte, slecht eten, braken, soms diarrhee).

Deze voorstelling van de groote beteekenis van de schors heeft veel aan zekerheid gewonnen door de onderzoekingen van Swingle met Pfiffner en van Haktmann met Brownell. Onafhankelijk van elkander hebben deze vrijwel gelijktijdig gevonden, dat het leven van dieren, waarbij de bijnieren waren weggenomen, met extracten van schors dezer organen aanzienlijk kan worden verlengd en dat het in gunstige gevallen zelfs gelukt de dieren daarmee onbeperkten tijd in het leven te houden. Bovendien slaagden zij erin dieren, die door de exstirpatie der bijnieren reeds in zeer slechten toestand verkeerden, door toediening van het extract volledig te doen herstellen. Het spreekt van zelf, dat deze proeven aanleiding waren om het schorsextract, dat naar Hartmann den naam van cortine heeft gekregen, bij patiënten met m. Addisonii toe te passen.

Zonder te veel op bijzonderheden in te gaan, mag men als hoofdindruk verklaren, dat in het algemeen de resultaten zeer goed zijn, en zonder twijfel bij juistere kennis van het middel en bij verbetering in de bereidingswijze nog gunstiger zullen worden.

Niet alle verschijnselen plegen bij gebruik van cortine te verdwijnen; dit wordt begrijpelijk als men bedenkt, dat zoowel de primaire aandoening b.v. de tuberculose, alsook de verdwijning van het merg verantwoordelijk moeten worden gesteld voor sommige symptomen.

Vóór de kennis van de cortine was de prognose voor den lijder aan m. Addisonii slecht, want hij stierf óf aan deze ziekte, öf aan de localisatie van het tuberculeuze proces in een ander orgaan, b.v. aan longtuberculose of aan de uitbreiding van den malignen tumor op andere organen

Sluiten