Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ef wel aan een intercurrente infectie of intoxicatie, die misschien op zich zelf niet ernstig was, maar bij den lijder met zijn gering weerstandsvermogen doodelijk verliep.

De gemiddelde duur der ziekte bedraagt 1 a 2 a 3 jaar; er zijn echter wel enkele gevallen bekend met veel langeren. duur, tot 8 en 10 jaar toe.

Sedert de ontdekTcing der cortine is de prognose veel verbeterd. Het middel is te kort bekend om in alle opzichten een zeker oordeel te veroorloven, maar enkele feiten mag men toch nu reeds als vaststaand beschouwen. Ik heb reeds vermeld, dat in het verloop der ziekte, soms na een geringe aanleiding of zoo maar, inzinkingen voorkomen, gepaard gaande met verschijnselen van collaps. Alle clinici, die cortine hebben toegepast, zijn het er over eens, dat in deze toestanden cortine als een wondermiddel werkt en terwijl deze aanvallen vroeger bijna altijd doodelijk verliepen, lukt het nu dikwijls den patiënt te redden; vaak wordt de werking van cortine in deze gevallen vergeleken met die van insuline bij het coma diabeticum. De invloed op den langen duur is nog niet goed bekend, omdat het middel daarvoor te kort in gebruik is. Bén onzer patiënten wier bijnieren bij de obductie geheel verkaasd bleken en bij wie geen accessoire bijnieren werden gevonden, heeft 2| jaar op cortine geleefd. Zij is in enkele dagen aan een lichte infectie overleden. Misschien was zij deze met grootere doses cortine enz. te boven gekomen; de tijd zal ons nog de juiste therapie moeten leeren bij intoxicaties en infecties, die thans nog altijd een groot gevaar voor den lijder beteekenen.

In de rustige perioden der ziekte kan zich de invloed van cortine gunstig doen kennen op de volgende wijze:

1. Het gevoel van vermoeidheid wordt veel geringer of verdwijnt zelfs geheel; de spierkracht wordt beter; de patiënt gaat beter slapen, wordt minder kouwelijk en minder prikkelbaar, kortom, hij voelt zich in allerlei opzichten opknappen en daarmede wordt natuurlijk zijn

Sluiten