Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarvan, wordt zij in zulke groote hoeveelheden gevormd en met de urine uitgescheiden, dat inspuiting van kleine hoeveelheden urine in staat is de beschreven veranderingen in de eierstokken van de proefdieren teweeg te brengen. Hiermede heeft men dus de mogelijkheid gekregen om het bestaan van een nog zeer jonge zwangerschap met groote zekerheid langs biologischen weg te kunnen aantoonen. (Over de grondslagen en de techniek dezer zwangerschapsreactie volgens Aschheim en Zondek wordt op een andere plaats in dit boek uitvoerig gesproken, evenals over de modificatie dezer reactie volgens Friedman, waarbij als proefdier in plaats van infantiele muizen een geslachtsrijp konijn gebruikt wordt.)

De ontdekkers dezer zwangerschapsreactie vonden bij hun onderzoek van 925 urines, afkomstig van vrouwen met een ongestoorde zwangerschap slechts 17 maal (d.i. 2 %) de reactie negatief en bij het onderzoek van 1075 urines, afkomstig van niet-zwangere vrouwen 5 maal (d.i. 0,5%) de reactie positief. Op een totaal van 2000 onderzoekingen liet de reactie dus slechts 22 maal, dat is in 1,1% in de steek. Andere onderzoekers verkregen een dergelijke gunstige uitkomst. Aschheim bericht over een totaal van 8086 na-onderzoekingen met zijn methode, waarbij 160 of 2 % foutieve uitkomsten verkregen werden. De clinicus zal van deze methode herhaaldelijk gebruik kunnen maken bij diagnostische moeilijkheden, waarbij het zonder dit biologische onderzoek tot nu toe onmogelijk was om met zekerheid vast te stellen:

a. of bij een vrouw, die al of niet regelmatig menstrueert, maar bij wie de verwachte menstruatie eenige dagen is uitgebleven, een zwangerschap bestaat.

b. of bij een vrouw, bij wie het gynaecologische onderzoek het bestaan eener zwangerschap heeft doen aannemen, het ei nog leeft.

c. of een baarmoeder groot en week is, omdat zij een ei herbergt, of omdat zich in haar wand een „week" myoom ontwikkeld heeft.

Sluiten