Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan bij dikke menschen van middelbaren leeftijd. Bij oude menschen kunnen zeer zware hangbuiken gepaard gaan met zeer magere extremiteiten. Bij uitgesproken gevallen spreekt men van lipoid-dystrophie.

De behandeling van seniele vetzucht is nog moeilijker dan die op andere leeftijden, omdat men met ingrijpende kuren zeer voorzichtig moet zijn wegens gevaren voor het hart en de mogelijkheid van het optreden van de bovengenoemde thyreo-toxicose.

Magerzucht. Dit is, als men zoo wil, een „kwaal," die bij het meerendeel van oude menschen optreedt. Zooals ik boven zeide, zijn zelfs dikbuikige menschen hiervan niet geheel vrij, daar zij vaak lijden aan een sterke vermagering van armen en beenen. Men kan wel aannemen, dat bij het meerendeel der menschen na het 70ste ook bij velen na het 60ste jaar het gewicht afneemt. Het optreden van huidplooien, waarop wij reeds vroeger wezen, is hiervan een gevolg. Geheel duidelijk is niet, waardoor de vermagering ontstaat, daar de stofwisseling bij oude menschen daalt, zelfs tot de helft van de normale. De oorzaak zou dus slechts in een veel geringere voedselopname moeten liggen. Toch blijft merkwaardig, dat dikwijls noch aan de oude menschen zelf, noch aan hun omgeving een achteruitgang van den eetlust opvalt, ja dat men zelfs in tegendeel vaak een zekere gulzigheid kan waarnemen. De vele sprookjes en sagen over vraatzuchtige magere heksen berusten zeker ook op veelvuldige waarnemingen van dien aard in oude tijden.

Voor behandeling komt de seniele magerzucht nauwelijks in aanmerking, behalve wanneer daaraan de vroeger genoemde gevaarlijke anorexie ten grondslag ligt.

Yan veranderingen van de andere in vroegere hoofdstukken genoemde endocrine ziekten, die voor den ouderdom karakteristiek zouden zijn, is eigenlijk niets meer te zeggen. Hoogstens is te waarschuwen voor een verkeerde diagnose van diabetes insipidus (op grond van polyurie en urine van lage concentratie), daar op hoogen leeftijd een nier-

Sluiten