Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loop der vezels uit sympathische verschijnselen opfiemaakt.

(Rohe) bekende ontsteking van het hoefbeen bij paarden, door middel van doorsnijding der hielzenuwen; een bewijs, dat /de zenuwvezels, waarvan de tonus der vaten van dit deel afhangt, niet in de hielzenuwen zijn bevat, misschien reeds verder naar boven van den stam op de vaten zijn overgegaan.

Eene andere bron ter opsporing van het beloop der vezels in de centraal-organen bieden de verschijnselen der sympathie aan, eene bron, die wij, hoe weinig zij ook oplevere, wegens onze armoede niet mogen versmaden. De zenuwen staan door de centraal-organen met elkander in een zeker verband, zoo dat opwekking van de eene de werkzaamheid van de andere óf vermeerdert óf vermindert. Yan elk punt uit kan, onder zekere omstandigheden, bij zeer hevige prikkeling, het geheele zenuwstelsel worden aangedaan; matige opwekking van eene bepaalde zenuw openbaart zich echter in de eerste plaats aan eene bepaalde andere zenuw met zulk eene regelmatigheid, dat men van den vroegsten tijd af aan geloofde voor deze zamenwerking eenen organischen grond te moeten veronderstellen. Als zoodanig beschouwde men het eerst den oorsprong van elke twee zenuwtakken uit eenen gemeenschappelijken stam, vervolgens de verbinding der zenuwen door takken van de groote intercostaal-zenuw {n. sympathicus); het onderzoek van de bewegingen, welke op gevoel volgen, reflexbewegingen volgens Marschal Hall , gaf aan de leer der sympathiën eene andere wending; het werd bewezen, wat velen reeds vermoed hadden, dat de consensus door de hersenen en het ruggemerg werd veroorzaakt, en door vernietiging der centraal-organen, of van den zamenhang der zenuwen daarmede, werd opgeheven. Nu dacht men het eerst aan eene ombuiging der sensibele vezels in motorische binnen in de centraal-organen ; en daar de gevoels- en bewegings-zenuwen zich tot aan de hersenen voortzetten, maar reflex-bewegingen ook bij dwars doorgesneden ruggemerg worden waargenomen , zoo namen Marschal Hall en Grainger een bijzonder stelsel van exeitomotorische zenuwen aan, die reeds in het ruggemerg zouden eindigen en in elkander overgaan. Wanneer er echter zulke bepaalde banen voor de geleiding van den prikkel bestonden , dan mogt de reactie bij prikkeling van eene bepaalde sensibele zenuw zich niet, naar gelang van de hevigheid der opwekking,

Sluiten