Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pen. In liet laatste geval wordt het extiavasaat afgesloten en stelt het eene apoplectische cyste daar, wier inhoud, gelijk hoven gezegd werd, langzamerhand vervloeit, ontkleurd en geheel ol' gedeeltelijk opgeslorpt wordt. Somtijds is de geheele holte, of althans haar wand, met een teeder, vezelig (door organisatie van een gedeelte van het ontstekingsproduct te weeg gebragt) vlechtwerk hekleed of opgevuld, in welks tusschenruimten het verkleurde en vervloeide extiavasaat bevat is. liet overtreksel aan de binnenste oppervlakte van den cystenwand, dat men voor een karakteristiek 011derscheidingsteeken der apoplectische cyste aanzag, maar dat ook ten gevolge van ontsteking kan voorkomen, doet zich als een geleiachtig blasteem voor, dat zich langzamerhand in hoogst fijne vezelen verdeelt, dat vele gescheidene en opeengehoopte elementairkorrels en pigment in verschillende hoeveelheid bevat en eindelijk tot eene digte, somtijds geelachtige celweefsellaag of tot een sereus, eene waterachtige vloeistof afscheidend vlies overgaat. Met de vermindering van den inhoud der cyste wordt ook deze naauwer, valt eindelijk te zamen, (d. i. hare verschrompeling) en stelt nu een langwerpig likteeken (apopl ektisch likteeken) daai, in welks middelpunt zich somtijds eene geelachtige of bruine streep bevindt. Door de verschrompeling der cyste (cicatrisatie der apoplexie) ondergaan de hersenen natuurlijk een verlies van massa en van omvang, dat eene groefvormige inzakking en hydrocephalie na zich sleept. — In vele gevallen komt er echter geene afsluiting der apoplectische holte door eene reactive ontsteking tot stand, maar ontwikkelt zich roode verweeking (I. bl. 403) in den omtrek, die niet zelden op hare beurt door eene gele verweeking (II. bl. 33) wordt omgeven en den dood teweeg brengt. — Vertraagd of geheel verhinderd wordt, volgens rokitansky, de ci ca t ri sati e der apoplectische holte: door hare aanmerkelijke grootte, door groote vaatrijkheid van het bekleedsel der apoplektische cyste, voor zoo ver er alsdan, bij de opslorping, ook nieuwe afscheiding eener weiachtige vloeistof plaats grijpt, door peripherische en centrale vezelstofstremsels in het extiavasaat. Bij bloeduitstortingen in de bastzelfstandigheid (peripherische apoplexie) komt er wel nimmer eene volledige sluiting der holte (wier wanden bij eene geheele verwoesting der bast van buiten, door de pia mater, van binnen door het hersenmerg gevormd worden) tot stand. — De nadeelen, welke de gezamenlijke hersenen door het genezingsproces, bij de apoplexie ondergaan, zijn hoofdzakelijk: blijvend verlies van zelfstandigheid, vertering der hersenmassa, zoowel rondom de cyste, als in de overige deelen der hersenen, chronische hydrocephalus en hersenoedeem. Volgens rokitaksky ontwikkelt er zich ook eene groote neiging tot nieuwe bloedvloeiingen, wegens de hyperaemie der hersenen, dooide ledige ruimte in den schedel veroorzaakt. Tegen deze hyperaemie en herhaling der apoplexie voert engel aan: dat er in zulke atrophische hersenen altijd een belangrijke graad van anacmie bestaat, dat alleen een plotseling ontstaand vacuum uitstorting van bloed' veroorzaakt, maar dat het vacuum in den schedel slechts langzaam ontstaat en derhalve wel uitstorting van waterachtig vocht,

Sluiten