Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

cliicctasie, met de cirrliosis der lever, en neemt aan, dat er, tengevolge van ontsteking of op eenige andere wijze, een celachtig-fibreus weefsel in de longen zou ontstaan, dat de longcellen deed oblitereren en door zijne verschrompeling de bronchiaaltakken uiteentrok. — Rokitansky houdt de bronchitis voor de belangrijkste aanleiding van bronchiëctasie, maar laat deze ontsteking op verschillende wijzen de verwijding te weeg brengen. Bij de gelijkmatige bronchiëctasie, waar, met de chronische ontsteking en blennorrhoe, ook atonie en verlamming der contractile en irritabele elementen van den bronchiaaltak bestaat, moeten de wanden door de inademing en de schuddingen bij de hoestaanvallen, des te gemakkelijker verwijd worden, met hoeveel te meer inspanning deze beide verrigtingen geschieden, ten einde de afgescheidene stof in de bronchi uit te werpen. Hiertoe werkt nog de omstandigheid mede, dat de kleine luchtpijpvei deelingen in verschillend aantal volkomen door de blennorrhoïsche afscheidingsstof verstopt zijn. Deze bronchiaalverwijding bepaalt zich dan ook tot het ziekelijke, blennorrhoïsche gedeelte der luchtpijpverdeeling. De zakvormige bronchiëctasie ontwikkelt zich niet in het catarrhale gedeelte der luchtbuisvertakking, maar boven hetzelve, en wordt gedeeltelijk daardoor veroorzaakt, dat de ingevoerde lucht door de verstopping en sluiting van de eindtakken der bronchi, een gevolg der voorafgegane bronchitis, endoor de opvolgende verschrompeling der luchtcellen, in haar doordringen verhinderd, de luchtpijptakken uitzet; gedeeltelijk ontstaat zij echter ook daardoor, dat het verdorde longweefsel zamenvalt, en hierdoor eene ledige ruimte te weeg brengt, die door den verwijden bronchus moet aangevuld worden. Zoo vertoont zich dus de verdigting van het longweefsel als de oorzaak , de bronchiaalverwijding als het gevolg.—Volgens exgel ontwikkelt zich de zakvormige bronchiaalverwijding even als de cylindrische, op de plaats zelve deiziekelijke aandoening en niet boven dezelve, in den regel in de uiteinden van eenen bronchiaaltak. De kleine, lijstvormige uitpuilingen , die men niet zelden aan de wanden van den zak waarneemt, bewijzen, volgens engel , dat de verwijding ten koste van een aantal longcellen heeft plaats gehad, en er doen zich de volgende voorwaarden van dezen vorm vaii verwijding op: de catarrhale ontsteking moet de laatste bronchiaalvertakking aandoen ; de catarrhale afscheidingsstof moet in eene groote hoeveelheid opgehoopt zijn ; deze ophooping moet langen tijd duren, opdat de longcellen door de drukking atrophiëren en hunne holten dien ten gevolge tot eene grootere, gemeenschappelijke zamenvloeijen. Er zijn noch hoesten noch diepe inademingen tot iiet ontstaan van bronchiaalverwijdingen noodig, de bovenstaande voorwaarden zijn voldoende, om eene uitgebreide bronchiëctasie voort te brengen. Zakvormige verwijdingen, die door de verschrompeling van een exsudaatweefsel londom eenen luchtpijptak veroorzaakt worden, zijn, volgens engel, zeldzaam en blijven tot eene kleine uitgestrektheid beperkt, het meest komen zij nog in de toppen der longen voor.

Uit dit alles volgt, dat de verwijding der Lronchi steeds eene secundaire ziekte is, en door verschillende oorzaken (die door rekking of uiteendrijving op de bronchi werken) veroorzaakt wordt; gewoonlijk wordt zij door langdurige catarrhi voorafgegaan. Zij ontwikkelt zich meestal zeer langzaam, vooral in middelbaren leeftijd, en slechts in eene long, zij bereikt maar zelden zulk een' hoogen graad, dat zij reeds op zich zelve, deels door belemmering van de ademhaling, deels door hare gevolgen, die zich over andere organen uitstrekken, den dood zou veroorzaken.—Hare gevolgen bestaan, wanneer zij eene belangrijke uitgebreidheid verkregen, en verschrompeling van een aanmerkelijk deel der long tot stand gebragt heeft, in het inzakken der borstkas boven het verwoeste longweefsel, vicariërend emphysccm der gezonde long, verwijding van

Sluiten