Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alle scherpte verloren, zijn geheel bleek. Op de oppervlakte puilen eenige afzonderlijke of in groepen vereenigde, sterk verwijde en bleekere blaasjes, meer of minder duidelijk uit; de long laat zich zeer eigenaardig weekïelastisch, donsachtig aanvoelen; bij het insnijden , waarbij een eigenaardig droog knersen of piepen, in de plaats van het gewone, vochtige knitseren gehoord wordt, zinkt zij slechts langzaam ineen en de lucht ontwijkt traag, met een zeer onduidelijk, naauwelijks knitserend geluid. Het weefsel is bleek, bloedledig cn in het oogvallend droog; heeft men er door drukking alle lucht uit verwijderd, dan vertoont het zich slap, week en dun.— De oorzakelijke voorwaarden van het ontstaan van het primaire emphyseem, dat reeds in de jeugd voorhanden kan zijn, maar meestal eerst na het 40sl8 levensjaar duidelijk te voorschijn komt, zijn nog niet met naauwkeurigheid onderzocht. Elke gedeeltelijke of algemeene belemmering van de uitdrijving der lucht uit de longen, onverschillig of deze door opgehoopte vloeistoffen of door andere zelfstandigheden veroorzaakt worde, schijnt emphysema te veroorzaken, vooral, wanneer de celwanden door ontsteking of verzwakking van den zenuwinvloed, hunne contractiliteit meer of minder verloren hebben. Inzonderheid volgt het emphyseem op eene catarrhale, met hevig hoesten gepaard gaande aandoening der kleinere luchtpijptakjes. Volgens laennec, komt het hierbij tot stand door dat de afgescheidene stof en de ontstekingachtige zwelling van het slijmvlies de bronchiaaltakken verstopt, en, wel is waar de ingeademde lucht doorlaat, maar bij de uitademing den behoorlijken terugtogt der lucht verhindert, zoodat er, bij eene volgende inademing, versche dampkringslucht in de nog gevulde cellen indringt, waardoor deze allengs tegennatuurlijk uitgespannen worden. Ook zou, volgens laensec, het lang inhouden van den adem (bij de baring, moeijelijken stoelgang, bespelen van blaasinstrumenten, zingen enz.) emphyseem ten gevolge kunnen hebben. Rokitanskv gelooft niet, dat de lang ingehouden adem op zich zelven, maar veeleer dc diepe en hevige inademingen, die er op volgen (even als bij croup, kinkhoest, bronchiaalcatarrhus), de geweldige uitzetting der longcellen te weeg brengen. Zij zouden, bij de gewelddadige uitzetting, verlamming der contractiliteit van het longweefsel, en daardoor ophooping van lucht in dc verwijde longcellen veroorzaken. Engel houdt de verhinderde uitademing voor de oorzaak van het emphyseem; hij trof het echter 'ook somtijds aaq, als een gevolg van de vergroeijing der longen en ribbenpleura, en wel in die gevallen, waarin het verbindingscelweefsel wel kort was, maar de beide weivliesplaten toch zeer los vereenigde.

Gevolgen en uitgangen van het emphyseem. De opgeblazen longen veroorzaken: uitzetting der borstkas (zie verder bij de ziekteverschijnselen); nederdrukking van het middelrif en verscheuring van het hart, de lever, de maag en de milt. Ten gevolge der bemoeijelijkte ademhaling komt er hypertrophie der inademingsspieren aan den hals tot stand. De zamendrukking en gedeeltelijke obliteratie van dc capillaire takken der longslagader veroorzaakt belemmering van den kleinen bloedsomloop, anaemie van liet longweef

Sluiten