Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderscheidt zich geenszins van het gewone verbeeningsproces en de volbragte rhachitische sclerosis is alleen door hare zitplaats, en uitbreiding en door de wanstaltigheid van het aangedane been, van andere zoogen. goedaardige sclerosen te onderscheiden. Allezins kunnen, tot aan de voltooijing der sclerosis, verschillende belemmeringen van den voortgang van dit proces, als ook nieuwe ziektetoestanden in het rhachitische been plaats grijpen, gelijk ook zonder twijfel verharde rhachitische beenderen op nieuw ziekelijk kunnen aangedaan worden.

De rhachitische beenverweeking vereenigt zich: met overmatige ontwikkeling van het opslorpende klierstelsel, met hypertrophie van het hersenmerg en der milt, gebrekkige involutie der thymusklier en achterlijke ontwikkeling van het spierstelsel. Engel meent, dat de ziekten der ademhalings-, chylbereidings- en piswerktuigen, die men bij rhachitis waarneemt, de voorwaarden Van het rhachitismus (van eene constitutionele ziekte van het beenstelsel) in zich sluiten. Volgens hem, is de longziekte, die bij rhachitische lijders zoo algemeen voorkomt, eene tot in den lateren leeftijd van knaap voortdurende belemmering in de ontwikkeling der onderste longkwabben. De lever, milt en nieren zijn dikwijls hypertropbisch en spekaclitig ontaard; in de hoogste graden der ziekte, vertoont zich eene belangrijke vermindering deibloedmassa, met dunvloeibaarlieid en bleekheid derzelve, waarbij het spierstelsel in omvang afneemt, in dezelfde evenredigheid als de gezamelijke ziektetoestand hooger klimt. De belemmerde ontwikkeling der longen schijnt het eerste en belangrijkste moment van het rhachitismus daar te stellen; ondertusschen zouden ook wel ziekten der hersenen en van het ruggemerg bijkomende voorwaarden kunnen bevatten. Tuberculosis neemt meu hoogst zelden bij rhachitismus waar.

(!) Osteomalacie (rhachitis adultorum, scnum) bestaat in eene, door vermindering der aardachtige bestanddeelen te weeg gebragte beenverweeking, die volwassene personen, inzonderheid vrouwen (ten gevolge der baring), van den bloei des levens tot den hoogen ouderdom aantast. Zij overvalt bij voorkeur de beenderen van den romp, terwijl die der ledematen-en van den schedel nagenoeg altijd vrij blijven; hare gevolgen bestaan dan ook gewoonlijk in verkromming der ruggegraat, zijdelingsche afplatting der borstkas, en driehoekige gedaante van het bekken. De beenderen nemen daarbij in omvang af, worden kraakbeenig week, te gelijk echter poreuser en atrophisch, en met vet doortrokken. Deze beenverweeking is eene zeer pijnlijke ziekte, wier genezing men nog nimmer heeft waargenomen; niet zelden vereenigt zij zich met vetzucht en kanker.

Het weeke achterhoofd [eraniotabes, Elsasser) bestaat in eene tegennatuurlijke verdunning, weekheid en buigzaamheid der schedelbeenderen, bij zuigelingen, vooral aan het achterhoofd, waar de verdunning tot aan liet ontstaan van groeven en gaten in het been, voortgaat. De beenzelfstandigheid is sponsachtiger, weeker, succulenter, bloedrijker dan gewoonlijk; het vroeger vezelige en gladde aanzien der oppervlakte is verloren gegaan, en door een ruw, sponsachtig vervangen ; er heeft eene vermindering der aardachtige bestanddeelen van het been en eene losserwording van het weefsel plaats; het pericranium is dikker, bloedrijker en moeijelijker van het been te scheiden dan in den gezonden staat. De gehcele toestand gelijkt op de rhachitis en brengt cerebraalverschijnsclen met zich (I. bl. 37).

Sluiten