Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Iongslagader 1 lx duim links van de middellijn des borstbeens, een weinig boven den tepel gezochj worden. 5

(Deze samengestelde theorie, die meer uit de waarneming van ziekelijke toestanden afgeleid en uit dien hoofde ongeschikt is tot wederlegging van andere door natuurkundige proeven verkregene uitkomsten, is bovendien aan andere gewigtige tegenwerpingen onderhevig, waarvan wij hier slechts de volgende zullen vermelden: 1) Zoowel de aorta, als de longslagader liggen zoo over elkander heen, dat de onderscheiding der in dezelve voortgebragte toonen door het aanzetten van den stethoscoop op twee verschillende plaatsen van de borst ingebeeld ,s; 2) het hart en de groote slagaderen zijn door ziekten aan zoodanige liggmgsveranderingen onderhevig, dat de door Skoda bepaalde aanzetpunten voor den stethoscoop niet altijd overeenkomen met de der ingewanden, die men zich voorstelt, dat daaronder liggen) (1).

Crcveilhier's theorie.

Eerste harttoon.

Hij zou door het oprigten der halvemaansgewijze klapvliezen ontstaan. (Maar de eerste klank duurt ook nog voort, wanneer het spel der halvemaansgewijze klapvliezen door het aanhaken derzelve opgeheven wordt, en wanneer het hart bloedledig is.

Theorie van het Dublinsch en Londensch Comité van de British Association.

Dit alleen ter bepaling van dit onderwerp aangesteld comité', onder welks medeleden zich Williams, Hove, Todd, Clehdihning bevonden, heeft aan groote dieren, ezels, zeer beslissende proeven genomen, die men t a p uitvoerig kan nalezen, haar resultaat, dat ook Kürscmer met zijne proeven overeenstemmend vond, is:

Tweede harttoon.

Ontstaat door den choc de retour der bloedkolommen in de groote slagaderen tegen de halvemaansgewijze klapvliezen.

Eerste harttoon is zamengesteld: o) uit den spiertoon door den snellen, overgang der kamers uit de diastole (slapheid) in systole (spanning) en b) uit het aanslaan der hartspits tegen de ribben.

Tweede harttoon ontstaat door de plotselinge sluiting der halvemaansgewijze klapvliezen ten gevolge van den terugstoot des bloeds gedurende de uitzetting der kamers door de veerkrachtige zamentrekking der slagaderen.

f 32. Men hoort de harttoonen bij de verschillende individus in verschillende sterkte en verschillende uitbreiding. Met grooter duidelijkheid hoort

(1) Spittal heeft bewezen, dat b. v. de linker gedeelten door verwijding en hypertrophie geheel naar de regter, de regter gedeelten van bet bart om dezelfde reden geheel naar de linker zijde verdrongen kunnen zijn, zoodat men, zoo men door de auscultatie alleen wilde bepalen welke zijde van bet bart ziek is, dikwijls in dwalingen zou vervallen (Edinb. med. and. sar".' Journ. No. 118. Jan. 1854). Dezelfde tegenwerping past ook tegen Laennec's gevoelen, dat men uit de streek, waar men de barttoonen of hartgeruischen het duidelijkst hoort, de lijdende of ontaarde holte van het hart kan herkennen; ten minste lijdt deze bewering vele uitzonderingen.

Sluiten