Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

middelpunt der ademhalingsbewegingen opwekt, óf door galvanische prikkeling der adeinhalingszenuwen en spieren.

$ 382. Het luchtinblazen kan van mond tot mond of door kunstmatige toestellen uitgevoerd worden. Eerst zuivert men den mond en de neusholten van het aanklevend slijm ; men blaast een paarmaal in den mond , om de onzuiverheden uit den neus te drijven. Aan het luchtinblazen van mond tot mond geven velen de voorkeur boven de" aanwending van kunstmatige toestellen, omdat deze handelwijze zachter is en men daarbij geen gevaar loopt, om door gewelddadig inblazen pneumothorax te veroorzaken (Leroy d'Etiolles proeven); en eindelijk omdat men niet altijd die kunstmatige toestellen bij de hand heeft. Men legt mond op mond, houdt de neusgaten van den schijndoode toe, drukt met de hand het strottenhoofd naar achteren, ten einde de lucht niet, in plaats van in de luchtpijp, in den slokdarm gerake, en blaast ongeveer zooveel lucht in, als men bij het inademen ingehaald heeft; bij pasgeborenen minder (1). Dit inblazen wordt meermaals in eene minuut herhaald, en daartusschen oefent men op de zijdelingsche deelen van de horst, als ook in de rigting van beneden naar boven op de borstkas, eene matige drukking uit, waardoor men de uitademing zoekt te vervangen. Van tijd tot tijd kan men matige schokken aan de borst mededeelen, door met de vlakke hand een paar duim onder de okselholten aan te slaan. Men heeft tegen deze wijze yan luchtinblazen ingebragt, dat niet de zuivere dampkringslucht, maar de reeds aan koolzuur rijke uitgeademde lucht in de longen komt; men heeft op deze aanmerking geantwoord, dat de uitgeademde lucht nog altijd genoeg zuurstofgas bevatte , om de ademhalingsverrigtingen op te wekken (2), te meer, omdat het regel is, met mindere prikkels te beginnen; dat voorts de warmte en de dierlijke wasem der uitgeademde lucht hare werking ondersteunen. Het is eene daadzaak, dat men door dit inblazen even zooveel, zoo niet meer, schijndooden in het leven heeft teruggeroepen, als door de zamengestelde toestellen. Is de mond vast gesloten , dan blaast men door eene in de neus ingebragte veerkrachtige buis lucht in.

^ 383. Onder de zamengestelde toestellen tot het inblazen van lucht noemen Wij: eene eenvoudige buis, die men door den mond of den neus in de luchtpijp brengt, aan welks bovenste uiteinde men een eenvoudigen blaasbalg bevestigt; den toestel van Goodwyn, waardoor lucht in de longen gebragt en weder uitgepompt kan worden; den GoREY-RotJLANDschen blaasbalg; de v*s MARBji-PLODCQUETSche zuigpomp, Waaraan eene blaas verbonden is, het werktuig van Meünier, waarmede men ook slijm en schuim uit de luchtwegen kan pompen, den dubbelden blaasbalg van Configliaciii , de zuig- en drukpomp van Kopp, den uit twee ter zijde van elkander aaneengevoegde pompenzuigers bestaanden toestel van van Hooten, het zoopjron van Reid Clanny , de maagpomp van Lafargue. Om de hoeveelheid van de in te blazen lucht te kunnen bepalen, heeft Leroy d'Etiolles eenen blaasbalg met

(1) Blaast men te weinig lucht in, dan komt zij alleen in de groote luchtbuizen, maar niet in de fijne longcellen Volgens GoodwTN moeten voor elke inblazing bij eenen volwassene over de 100 kubieke duimen gebruikt, maar zorgvuldig weder eerst uitgedreven worden, voordat men op nieuw inblaast.

(2) In de uitgeademde lucht vervangen hoogstens 3/100 koolzuur 3 deelen opgeslorpte zuurstof.

Sluiten