is toegevoegd aan uw favorieten.

Goed en kwaad

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Neen, ik, zegt Henk, en tegelijk van hun monden komt het, als konden ze het geen seconde langer voor elkaar verzwijgen: „Ik houd van je." En ze rijzen niet van hun stoelen, geen van beiden, noch kussen ze elkander. Ze zitten nog bijeenen als daareven, doch een diepe verbazing is aan hun gelaat gekomen.

Het huis is nog stiller dan daareven. Het geluid der stad lijkt vergaan.

Ineens gaat Riek spreken. — Mijn leven is heel verkeerd, Henk, weet je dat? Ik vond het vroeger alles gewoon, maar nu ik jou ken, na ons praten, weetik, dat mijn leven heel verkeerd is.

— Het is nooit zoo, zegt Henk, — dat ik het je niet vergeven zou.

— Beste Henk.

— Denk je, dat ik beter ben dan jij ?

— Je weet niet, hoè erg het is.

— Ik weet het wel, althans ik begrijp. Maar beloof me éen ding: dat we nooit over het verleden praten. Ik ben daar bang voor.

— Ik zal er nooit over spreken. Maar bang? Neen, bang ben ik niet. Het is alles nu eenmaal zoo gebeurd, en ik verfoei het. Maar bang? Ik begrijp je niet.

— Ik meen, als wij erover spreken, ga ik eraan denken, en voor mijn gedachten ben ik bang. Dat is het. Heb je wel eens bemerkt, hoe die gedachten maar in en uit je hoofd gaan, hoe ongemerkt de een de andere verdringt? Maar je zult ook wel eens zulk een hevige gedachte hebben gehad, dat geen duizenden aanstuwende kleinere overdenkingen die groote konden wegduwen; die blijft daar aanhoudend, minacht elke kleinere gedachte, die zij terugdringt met haar macht, heerscht daar dagen lang, totdat eindelijk, soms na vele dagen, een andere die verjagen komt; een vroolijke, een uitzinnig vroolijke kan die zijn, of een zeer sombere, maar wat haar aard ook is, zij bleek machtiger dan die andere, daar zij die uitdreef. Zoo gaat het wisselende spel van het denken. Indien een pijnend denkbeeld je gedurig plaagt, is een nieuwgekomen, mits minder pijnlijk, een geluk. Het lange blijven