is toegevoegd aan uw favorieten.

Goed en kwaad

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Neen, zegt hij kort, norsch bijna.

Dat is een heel voornaam restaurant. Van buiten is het

een gewoon huis, de gordijnen zijn altijd neergelaten; geen lantaren, geen naam aan de deur, niets. De groote zaal is in het midden ledig; alleen rondom staan de taiels, alle met twee stoelen eraan; achter elk van die tafels is een zwaar gordijn van rood pluche; daarachter zijn de smoking-rooms. Er zijn veel gaskronen, alle van cristal, en het licht is er verblindend; behalve drie groote middenin de zaal hangt boven elk van de tafels nog een kleiner luster. Er ligt een heel dik kleed, rood ook, in dezelfde kleur als de gordijnen ; onder de tafels en stoelen hindert die felle kleur je niet zoo, maar middenin op die groote, ledige ruimte, naakt in het licht van al die lampen, is het heel niet vroolijk. Net een bloedrood veld. Ik heb altijd iets heel onaangenaams daaraan gevonden. Te groot, en te ledig, en te rood is het.

En ? doet Henk met een eenigszins strakken glimlach.

— En er staat daar middenin geen buffet, geen enkel; die zijn alle achterin de zaal, rechts van den ingang. Over die roode vlakte gaan de kellners steeds op en neer; die dragen gelakte pantoffels. Dit is opdat men ze niet zal kunnen hooren, dat is duidelijk, maar ik heb toch menigmaal gedacht, dat men dat voor het tapijt deed zie je, laarzenhakken zouden, omdat ze zwaarder drukken, de effenheid breken. Je zoudt die spoedig gaan bemerken in dat schelle licht: doffe plekken, hè, op den gladden glans van zoo'n kleed. De kellners leiden de bezoekers, wanneer zij binnenkomen, altijd dicht langs de tafels ; ook zag ik nooit lui die opstonden, dwars dat roode tapijt oversteken.

Het was of allen er wat zeg maar: bang voor waren,

evenals ik.

— En verder? dringt Henk aan, gelijk daareven.

— Ik heb ontelbaar vele malen in de Ivy-Club gegeten, maar geen enkelen keer was ik er, dat ik, dat vloerkleed even beziend, niet bij mezelven dacht: Het is maar of hierop vroeg of laat een ongeluk moet gebeuren.

Even wacht ze, dan, luider, onbevangener dan daareven, vervolgt ze: Maar ik zou kort zijn. Op een avond was ïlc