is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zei, en geen van beiden had er aan gedacht. Hun verdriet had hen belet aan de werkelijkheid te denken. Zij keken elkaar aan met vochtige oogen en spraken geen woord.

— Awel, vroeg Oom Jan.

— Ik blijf bij vader, snikte Tille.

Langzaam stond zij op, zoende den

ouden man. Niels gelaat ontspande zich, hij glimlachte verlegen.

— Precies haar moeder, bewonderde de zwager.

*

* *

Oom Jan was vergenoegd vertrokken. De schemerende avond kwam zeulend, en Line stak de lichten aan. In de herberg zaten de kostgangers te kaarten. Achter den toog stond de waard triestig te kijken naar het spel der matrozen.

Tille, afgetrokken, liet het haakwerkje in den schoot rusten. Het zwarte kleedje omsloot nauw het weelderige meisjeslijf, waarboven het hagelwitte halskraagje scherp uitkwam. Het blonde haar was als tot een helm opgezet en in haar bleek gelaat blonken de puur-blauwe oogen.

Nu stond zij plots in het leven, het giftige leven, dat haar moeder en de