is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

glaasje elixir. Zij kende ook geen vrees meer voor kerels die een brom in hadden, geen afschuw of viesheid. Zij vond hen grappig en dwaas, en och, de menschen hadden zoo'n hard leven op zee, zij zochten aan wal een buitensporig vermaak. Dat kon niet anders.

Een enkele keer was het misgeloopen. Een verzopen Don Juan bleef zaniken met lallende tong,zette verliefde oogjes, streek zijn snor recht. De vent verveelde haar erg, en zij kon niet weg vermits ze alleen was. Hij schoof een gouden pond op den toog, rekte zich met open armen, als om haar te omhelzen.Zonder zich rekenschap te geven, in plotse woede, sloeg zij hem in 't gelaat, smeet de deur open, vatte den bedremmelden kerel bij den kraag, dreef hem voor zich uit, smeet hem buiten. Hijgend stond zij toe te zien hoe hij,op knieën en handen gezeten, probeerde recht te krabbelen. De Don Juan vloekte schromelijk. Ole stak juist de straat over, zag het schouwspel. Wat een kranige meid ! De apotheker stond te grinniken.

— Bravo, Tille, feliciteerde hij.

— Geef hem zijn geld weer, maar houd er het verteer af! beval zij Ole, trad vlug binnen.

's Avonds ontving zij de gelukwen-