is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Tille, Tille, wekte hij haar op, 'k heb voor alles gezorgd... Hij ligt zoo schoon...en hij was zoo'n goed man... zoo eerlijk... en hij zag u zoo gaarne... 't is danig rap gedaan met een mensch.

— Ole, waarom hij juist, Ole !

— Ja, dat versta ik ook niet... wij weten niet waarom, noch waarom wij hier zijn, noch waarom wij heengaan.

Zij zag den gloeienden brand van zijn pijp even zijn gelaat belichten en zijn ros blonde snor.

— Wilt ge hem nu nog eens zien, Tille?

— Ja, knikte zij.

— Kom !

Boven zat Line te bidden voor het bed. Een brandende waskaars stond naast een houten crucifix op het nachttafeltje.

Niels lag strak en stijf onder het laken, dat hem tot aan de kin reikte. Hij scheen rustig te sluimeren, mat geel. De rimpels waren als weggestreken, zijn ringbaard was zorgvuldig gekamd. Bloemen lagen op zijn borst, en aan zijn voeten lag een rouwkroon in glasparels. Tille weende lang, kuste telkens weer het lijk.

— Dat zijn bloemen van u, fluisterde Line, hij had er zoo'n plezier in dat