is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niets door de keel krijgen, dronk maar veel koffie. Het gesprek wou niet vlotten, zij waren tevreden en ook gehinderd.

— 't Wordt tijd, waarschuwde zij.

— Ja, we gaan... hier is 't goed om zitten.

— Ja, onder de boomen...

— .De tijd vliegt voorbij, Fröken Tille, ik... ik zou zóó wel altijd willen blijven zitten.

— Dat zou ten slotte maar vervelend worden, probeerde zij te schertsen.

Hij antwoordde niet, stond op, vast besloten te spreken. Hij kwam naast haar zitten in het rijtuig, en Tille voelde zich beven. Een gloed, tusschen de boomen rechts van de baan, kleurde de stammen en de struiken. Het was nu veel koeler, en de lucht verduisterde in de schemering. Eentonig knarsten de wielen.

Haar warm lijf raakte hem lichtjes, en telkens als het rijtuig even deinde zonk zij tegen hem aan. Tot het uiterste ging de spanning hunner zenuwen. Mocht hij maar zwijgen en weggaan, spoedig weggaan als haar beste kameraad ! Lars, in zijn jeugdig verlangen naar de vrouw, zat geprikkeld, was tevens schuchter en dutsig tegenover de dame die zij was.