is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En de zon zonk dieper weg met haar nagloed. Even stopte de koetsier om zijn lantarens op te steken. Dra zagen zij in de duisternis nog slechts donkerder schaduwen langs den weg. Boven hun hoofd twinkelden sterren.

— Tille, Fröken Tille...

Zij snikte, kreunde, weerde zijn handen af die de hare zochten. Hij was voorbereid op een weigering, maar op geen tranen. Het kropte hem in de keel en hij herhaalde werktuigelijk :

— Tille, Fröken Tille !

Eindelijk was zij zichzelf weer meester.

— Lars, poor boy... ik kan niet... gij zijt mijn beste vriend... ik houd van u... maar 't kan niet... misschien weet ik zelf niet waarom... misschien heb ik later spijt... och hadt gij dat maar niet gevraagd... hadt gij maar gezwegen... nu is het te laat... nu verlies ik u...

— Fröken Tille... gij zijt de eerste vrouw... ja ik had ongelijk... gij zijt een dame... en ik...

— Neen, neen, dat is het niet...

— Ik zal spoedig heengaan... weer voort over zee... ween niet.

— Mijn lieve broer !