is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehaald, vond het slechts een kleine verkoudheid, een valling.

Heele dagen zat zij voor het raam, de handen in den schoot, en keek stompzinnig naar buiten. Zij verroerde slechts om te gaan drinken. Haar scheurend hoesten weerklonk door het stille huis, bestendig, akelig.

Tot zij zekeren morgen niet kon opstaan. De oude dokter verscheen weer, onderzocht haar, beschouwde haar met droeve oogen.

— Ik heb u gewaarschuwd, zuchtte hij.

—- 't Is met me gedaan, niet waar Doktoor ?

— Ik heb u gewaarschuwd voor het te laat was... en nu sta ik voor niets meer in... ik begrijp u niet... arm kind.

In den vroegen lentedag lag zij in de diep-blauwe lucht te staren, en te luisteren naar de straatgeruchten. Voor het te laat was, had de Dokter gezegd, voor het te laat was ! Zij had dus haar leven verwoest, verkort, roekeloos zich weggeworpen ! Maar hij zei het maar om haar te straffen, omdat zij berouw zou voelen. Zij wist het immers beter, had het lang voelen naderen. Van den dag dat zij een voet in huis had gezet was het triestige over haar ge-