is toegevoegd aan uw favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spuiten, lag zij reeds in haar wit nachtgewaad, het blonde haar golvend over de schouders, met den bruidskrans op het hoofd.

— Ik twijfel haast of ik het zal mogen beleven, Doktoor...

— Nog een beetje geduld... ik blijf al hier.

Beneden klonken de mannenstemmen van Ole en de getuigen die er zaten te wachten. Walt, in zwart feestgoed, was nu bij haar met zijn moeder. De Dokter stond aan het venster en keek in de straat.

Het levend gerucht ruischte heerlijk, heerlijk... Walt, haar bruidegom was bij haar, al de menschen waren zoo lief, en de bloemengeuren vulden de kamer. Hoe schoon was haar leven nog geworden. Het kwelde haar niet jong te sterven, later, wanneer alles eenmaal voltrokken was.

Stappen klonken in den gang, dan op den trap. Zij schoot in een hoestbui, fezelde daarna :

— Daar zijn ze, Walt... Moederken leg mijn vool over mij... nu ben ik een bruid...

De kamer vulde zich met mannen, haar hart scheen niet meer te kloppen en zij verdoolde als in bezwijming.