is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

U--

waarna hij een nieuwe pijp opstak, en een vent in het oog hield die voor zich zelf lange redenaties hield en den barmhartigen Samaritaan uithing door zich te laven aan een cognacflesch.

Esschen werd een lange pleisterplaats, maar niemand waagde het zijn hoekje te verlaten, want buiten loerden anderen begeerig zoolang de trein stilstond, maar toen hij eindelijk traagjes voortschoof wuifde men met zakdoeken, riep woorden van afscheid.

In spanning verdrong men zich aan de raampjes... Ginds lag de grens, waarachter men veilig zou zijn... Allen waren ontroerd, sommigen weenden, en niemand sprak een woord.

Toen zagen zij een Hollandsche vlag wapperen, en de bewolkte herfstlucht werd al milder en blauwer... Voor men bewust was van het heerlijk veiligheidsgevoel stond de trein te Rozendael stil.

De coiffeur trok, op de hielen gevolgd door Marie, over de spoorstaven naar den uitgang. Zij zagen de drukte van zoekende menschen die hun taal spraken en elkaar toeschreeuwden met eigen luidruchtigheid... Hulpvaardige soldaten droegen kinderen en gepak.

Op het plein voor het station, waar men houten schuilplaatsen optimmerde, midden van de vreemde kermisdrukte, hield het koppel raad. Zij hadden reeds gehoord dat hier geen onderkomen te vinden was, dat de vluchtelingen dieper het land in werden vervoerd... Maar te ver zouden zij niet gaan, voorloopig dicht bij de grens blijven en afwachten. In de omliggende dorpen moest men gemakkelijker en goedkooper terecht komen. In een koffiehuis vonden zij plaats, aten een biefstuk met gebakken aardappelen, dronken een kop koffie, en elk betaalde zijn gelag. Het was laat in den namiddag, toen zij, op aanraden van den waard, naar