is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hun wederzij dsche inzichten te raden, zonder overbodige woorden te spreken. Toen vroeg Peeters:

— Wat gaan wij doen?

— Ja, wat gaan wij doen...

— Blijven wij of gaan wij weg?...

— Iedereen vlucht, oordeelde Janssens ontwijkend.

— Maar wat doen wij ?

— De kinderen zullen zeker vertrekken en ik heb mijn vrouw aangezet om mee te gaan.

— Ik ook...

— Ik zou wel willen blijven, oordeelde Peeters; wij kunnen niet gemist worden.

— Tk bliif. besloot Janssens.

— Ik natuurlijk ook, verzekerde Peeters flauwtjes.

Zij stapten van hun kantoorkruk, gingen peinzend

naar de waschkraan en de kleerkast, wandelden samen op, Peeters met danspasjes naast den langbeenigen Janssens... Zij spraken geen woord meer, luisterden naar het zware kanongebonk... Wanneer menschen jaren lang vertrouwelijken omgang hebben, kunnen zij wel zonder hinder zwijgen.

Verstrooid namen zij afscheid voor de deur van Peeters.

— Smakelijk, tot straks!

— Tot straks, smakelijk!

Na zijn noenmaal probeerde Janssens zijn dagelij ksch uiltje te vangen in een zetel der voorkamer. Hij kon niet insluimeren, hoorde het gestommel van zijn vrouw in de keuken en de klank van gewasschen borden die neergezet werden.

Hij ging voor het raam staan kijken in de rustige zonnige straat. De huizen aan de overzijde leken wei leeg met hun gesloten luiken. Plots ging er een schok door zijn lichaam, hij staarde verbluft en met heesche