is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor den machtigen hefboom van geld en aanzien. De acteur minachtte het bezit, oordeelde dat er hooger genot bestond. De herbergier weifelde tusschen beide opvattingen, misschien uit louter gewoonte van de klanten in te volgen.

— Kunst is zoo wat droomerij, hield de geldman vol, artisten brengen niks bij in de maatschappij.

— Ge zijt, ge zijt een «bourgeois», schold de acteur.

Hij beefde van ergernis, zocht een afdoend argument, klopte de asch uit zijn houten pijp.

— Wij, geldmannen, positieve menschen, onderhouden de artisten ...een beetje poëzie past zoo bij de weelde, sarde de wisselagent opgewekt.

— God, wat droogstoppel, jammerde de acteur, gelukkig denkt iedereen niet zooals gij... Ge moet een juichende zaal aan uw voeten gekend hebben, zooals ik, om beter te weten!... In de dagen toen ik bij stem was en gebisseerd werd, toen ik ook bloemen en geschenken kreeg, toen heb ik geleerd dat de kunst het hoogste is...

— Ja, die dagen zijn voorbij, probeerde de herbergier af te leiden, toen waren wij nog ferme jongens die de vrouwen konden bekoren.

— De vrouwen, mijmerde de acteur.

— De vrouwen, hijgde de wisselagent.

— Waar mogen zij verzeild zijn, wierp de herbergier op.

— Vreemd toch, fluisterde de acteur als voor zich zelf, het scheen telkens voor eeuwig en voor altijd... het leven zonder haar was ondenkbaar, en toen het uitwas ging elk zijn weg, onverschillig of afkeerig... Wanneer de liefderoes verdwijnt staat men vreemder tegenover de geliefde dan tegenover onbekenden!...

— Liefderoes! Dat is weer een van die groote ar-