is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ge jongens. Een seconde en hun oude vuisten zouden treffen.

— Och kom, zei de herbergier, is dat nu ernstig... Twee oude mannen die de wereld kennen zouden vechten voor iets dat al zoolang voorbij is!... Daarbij, ik mag het nu wel bekennen... Katrientje was veel beter en wijzer... Katrientje sliep regelmatig in mijn bed!...

Met een slag was het wintervuur gedoofd. De twee medevrijers verloren plots alle kleur, waren weer twee oude mannekens die op hun wandelstok steunden. Zij hernamen hun vorige plaats op de bank en suften terwijl zij aan hun pijpje lurkten.

— Kom, zei de herbergier een tijdje later, begaan door hun ontgoocheling, laat ons niet treuren... Het was een pront meisken dat de mannen gaarne zag... en wij waren mannen... Kom, ik trakteer met een borreltje.

Werktuiglijk stapten zij het herfstlaantje door, onder de neerritselende bladeren, drie oude mannekens in 't blauw.