is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sus Segers zat aan zijn naairaam. Zijn handen gingen vlijtig, dreven de naald door de vellen.

Het was stil in het atelier van den ouden boekbinder. Een ploegje kleverige najaarsvliegen huisde rond den zuurriekenden stijfselpot, kropen over het grijze stekelhaar van Slis, verwijlden óp zijn gelaat en in zijn baardje.

Nu en dan joeg hij zijn pruim van rechts naar links, werd wrevelig onder hun gesar en sloeg met een stukje karton om hen te verdrijven.

In de pers stonden boeken, voor het snijmachien lagen papiersnippertjes, op de tafel was ordeloos dooreengesmeten leder en papier.

Voor de derde maal vroeg ik aan mijn ouden vriend wanneer hij dacht mijn boek te binden.

— Als dit gedaan is!

Sus deed nooit twee werkjes gelijktijdig, onderbrak nooit iets om wat anders aan te vatten en in zijn boekbinderskoppigheid deed hij altijd zooals het hem geschikt voprkwam.

— Wat hebt ge onder handen, Sus?

— Spreekwoorden over de vrouwen van De Cock!

— Zoo.

— Ge weet, ging hij gespraakzaam voort, ik lees nooit een boek... hoe meer men leest hoe dommer men wordt... ik bind slechts boeken. Maar dees boek heb