is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De duisternis der straten en het boos toeval van een motregen joegen Mijnheer Duyvenstaert voor de eerste maal van zijn leven in een kinemazaal om er verpoozing te zoeken.

Mijnheer Duyvenstaert was een zeer devoot en erg verlegen mensch. Als sluw bouwmeester - aannemer had hij fortuin vergaard, en daarbij, naar beste overtuiging, steeds geijverd voor openbare kuischheid en fatsoen.

De zedelijke, rijke jonggezel was klein en mager, sloop steeds rond in zwarte redingote en te hoog opgestroopte broek, droeg altijd een gouden bril en streek gewoonlijk peinzend over zijn baardelooze kin. Zijn gelaat, bruin van tint, vertoonde de eerste rimpels van den veertigjarige, en in zijn kortgeknipte snor en zijn sluike zwarte haren kwamen de eerste zilveren draadjes lichten.

Hij nam zijn bolhoed af, toen hij het zwaar-lfuweelen gordijn opende en in het donker stond. De lucht bezwaarde hem, voor zijn oogen lag diepe schaduw waarachter het schimmig filmenspel klaarde.

Aarzelend trad hij vooruit, benauwd en onzeker. Hij schrok. Een stem lispelde en een man liep voor hem uit om hem den weg te wijzen. Gedwee volgde hij den gargon voorbij donkere groepjes menschen... Pianospel