is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klonk. Hard klepte een zetel neer, waarna een fluisterstem hem vroeg wat hij drinken wou.

Nauwelijks gezeten en voorzien van een limonade, kwam een rijzige dame naast hem zitten, gevolgd door een sterk geparfumeerde kleinere vrouw die aan zijn rechterkant plaats nam.

Het werd Mijnheer Duyvenstaert zeldzaam te moede in het donker. Hij voelde zich vreemd beklemd, kon in zijn verwarring zijn zinnen niet vestigen op het schimmenspel.

Bewoog hij zijn linkerarm, dan kwam hij in aanraking met de rijzige dame, en wanneer hij eventjes aan zijn glas wou proeven scheen het hem toe dat de kleine gehandschoende hand van zijn rechterbuurvrouw lichtjes op zijn hand had gerust. En de vrouwengeur steeg rond hem, de scherpe parfum der kleine en de milde violenreuk der groote.

Mijnheer Duyvenstaert was de kluts kwijt, hij voelde zijn hart sneller kloppen, het bloed hem naar het hoofd stijgen. Opstaan en de onrustige opwekking ontloopen wou hij, maar een opwindende bekoring verlamde hem in zijn zetel.

Eindelijk schitterde het licht door de lange zaal, het orkest speelde een lustig wijsje, en de menschenstemmen roezemoesden. Zijn hoofd gloeide, hij had dorst, dronk gulzig en keek heimelijk rond.

De rijzige dame droeg een zwarten reuzenhoed met witte pluimen. De diepuitgesneden, roomkleurig - kanten jurk liet het blanke, levende vleesch bloot. Haar weelderig lijf zat bekneld en afgeteekend in haar kleederen. Terwijl Mijnheer Duyvenstaert haar rijken boezem bekeek, drongen haar grijze blikken even in zijn oogen. Haar gezicht was fleurig en frisch onder het blonde haar.