is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

arm der magere en het been der rijzige voelde hij permentelijk.

Het was niet om langer uit te houden in de helsche bekoring. Met een ruk joeg hij recht, wrong sprakeloos voorbij de poezelige gezellin, de pluimen van haar hoed streelden nog zijn wang, en hij strompelde weg door het donker.

Een onderdrukt gegichel vervolgde hem terwijl hij rillend en ontdaan, door de zaal vluchtte.

In wat poel van verderf had hij zich begeven!... Hij had een oprisping van weerzin terwijl hij het gordijn achter zich liet neervallen en in den helderen gang stond, blij ontkomen te zijn aan onbekende gevaren.

Een oogenblik stond hij te denken over het avontuur. Nooit was hij zoo dicht aan den rand van den afgrond geweest, nooit was hij zoo door de slechtheid benaderd en haast bezweken voor de verleiding.

— Chéri, fluisterde de magere, die hem gevolgd was en nu naast hem stond, mijn vriendin begreep het ook dat ik uw voorkeur had. Kom!...

Ontzet week Mijnheer Duyvenstaert tot op den drempel van den kinema.

— Waarheen? vroeg hij heesch.

— Wel, naar het hotel!...

Dat enkel woord redde hem van het kwaad.

Wacht, zei hij, en zocht koortsig in zijn binnenzak, haalde een roode en een gele kaart te vooischijn, vermeed haar lokkende blikken te ontmoeten, teiwijl hij de kaarten overhandigde.

— Voila!...

En, alsof de duivel hem op de hielen zat, liep hij de donkere straat in om te ontkomen aan de diepe glansoogen.

Onthutst keek de vrouw, verbaasd om het gekke be-