is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wegbergen, toen de winkelierster, bleek en ontdaan, binnen stormde en neerzeeg op een stoel.

— Lowieke, hijgde zij...

— Awel?...

— Lowieke... Lowieke Vereist komt naar huis.

— Wat?...

— Aan den hoek feliciteeren hem de mannen, maar hij zegt niks, haalt de schouders op!...

De journalist zegepraalde... De straat kwam vol rumoer en de deur ging open.

— Dag, Lowieke, groette het gezelschap nederig.

— Dag allemaal, zei Vereist, en keek wantrouwend en verwonderd rond.

— Mijnheer Vereist, sprak de vreemdeling, mag ik me voorstellen... Ik ben de hoofdredacteur van «Het Nieuws van Antwerpen». Mogelijk kent ge mij ?

— Ik lees nooit gazetten, zei Vereist zoo norsch mogelijk.

— Origineel, zeer origineel, mijnheer Vereist ! Dan weet gij niet dat er de laatste dagen, dat is te zeggen, sinds uw-verdwijning, uw geheimzinnige verdwijning mag ik wel zeggen, veel over uw geval geschreven is ?

— Neen!

— Mag ik u geluk wenschen!

— Waarmee?

— Met uw geluk! Met het groot lot natuurlijk !... Het mag wel dat een nederig werkman ook eens het geluk te beurt valt...

— Wat geluk?...

— Origineel!... Wel, het geluk van het groot lot te winnen!

— Het groot lot ? Ik heb geen loten!

— Toe! toe! Beken het maar dat ge rijk zijt, iedereen weet het!