is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verstandig zijn en aan het droef gekibbel een einde stellen.

— Ik zal het doen, kind, beloofde zij, maar het kost mij zooveel... zooveel te moeten onderdoen.

Bonpapa was in de wolken. De zure oogenblikken waren vergeten, — hij lachte vriendelijk, vertelde kinderlij k-blij van zijn plan, kuste vol verteedering zijn vrouw. Een metser kwam, een timmerman, een loodgieter volgden. Er werd gemeten en gepraat, maar Bonmama bemoeide er zich niet mee.

Eindelijk werd het balkonnetje voor het middenraam uitgebouwd. Het raam werd door een deur vervangen.Nauwelijks was het zink gelegd, de ijzeren hekjes geplaatst, en de schilder was nog bezig de gemeniede staafjes zwart te verwen, toen de oorlog uitbrak.

Aan 't balkonnetje dacht niemand meer... De oudjes waren ziek van zenuwachtige opwinding, zoodat ik verplicht was met hen naar Holland te vertrekken. Ge weet het, lieve... daar stierven beiden... Eerst Bonpapa, en veertien dagen later Bonmama, die hem niet overleven kon. Zij waren zoo aan elkander gehecht... en ik heb nooit begrepen hoe het mogelijk was dat zij, die elkaar zoo lief hadden, zoo pijnlijk verdeeld hadden kunnen zijn over... een balkonnetje.

En toen ik terug thuis kwam met Melanie, vonden wij het balkonnetje weggeslagen door een kanonbal!

— Helaas, wat treurige geschiedenis, zuchtte het meisje.

— Maar onze liefde zal eeuwig zijn, leven als het groen der denneboomen in herfst en winter, troostte de jongen zonder aarzelen. Wij zijn niet zooals de andere menschen die soms vergeten... wij vergeten nooit.

— O neen, niet waar, ik heb u zoo lief!...

En zij zoenden elkaar op den mond, ondanks den wachter die in de verte lusteloos kwam aanslenteren.