is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er onder kapot, men wordt sterk ten koste van zijn teederste aandoeningen en zijn schoonste illusies. Het is wreed te weten hoe leelijk en zwak het menschenhart is, hoe fel het schoone menschenlijf kan geteisterd worden... Ik weet wel dat gij beiden oordeelen moet dat ik overdrijf door de ergerlijke ellende die mij omringt... Ik zie de rotte plekken in al hun naaktheid... en ik ben toch ook maar een jong meisje, nauwlijks aan mijzelf overgelaten.

— Ge moet er uit, hield de man vol.

— Neen, want ik ben gelukkig, gelukkig te weten mijn eigen bestaan te winnen en nuttig te zijn aan anderen. Verleden jaar heb ik dat leeren beseffen. De geschiedenis is nu lang voorbij, en ik kan er over spreken zonder onbescheidenheid. Het is soms vreeselijk als meisje alleen te staan!

Zij was zoo'n tenger popje, zeer inschikkelijk en stil... Haar korenblond haar omlijstte haar teer en smal gezicht je,en met haar lichtgrijze oogen staarde zij geduldig door het venster naar den grauwen winterhemel. Zij leek een onschuldig en verwonderd kind.

Ik wist dat zij zeer zwak was, langzaam bekwam van de gevolgen van een miskraam. Nooit ontviel haar een woord dat mij nader tot haar had kunnen brengen. De oogen, zoo klaar en onschuldig, hielden mij op afstand. Dankbaar knikte zij voor mijn zoo plichtmatige troostwoorden... Reeds lang had ik verleerd een gevallen meisje anders te beschouwen dan een ongelukkige zuster die zeer te beklagen was. Conventioneele moraal was mij vreemd geworden.

Bezoek kreeg zij weinig, 's Zondags kwam haar vader, een grijs mannetje met witte bakkebaarden, een kleermaker die naar de borreltjes rook en sprakeloos