is toegevoegd aan uw favorieten.

Menschen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nu ik pas aan genezing mag denken!... O, dat krapuul! Lees zijn briefje...

Ik streek het verfrommeld papierken uit en las het korte, Fransche briefje. De man, die zijn naam niet eens durfde neerschrijven, had den treurigen moed zijn meisje geluk te wenschen met haar genezing... Het was voor beiden beter dat hun verhouding een einde nam. Ingesloten stuurde hij haar nog twintig mark, meer kon hij niet doen... In dezen tijd moest elkeen maar voor zichzelf zorgen en mocht zij verder niet op hem rekenen.

De snoode lafheid van den man deed me walgen. Ik had geen troostwoorden meer, streek haar zachtjes over het voorhoofd.

— Arme Joanna!...

Toen vertrouwde zij mij met hortende, verwarde zinnen de banale historie. Zij werd verleid door een advokatenzoontje in wiens vaders huis zij gouvernante was.

In den beginne had zij hem afgewezen, maar het was een knappe jongen met fijne handen... Zijne sierlijke handen en zijn schoone beloften hadden haar ten slotte doen aarzelen en toegeven. Het was zoo heerlijk bemind te worden in een rij kemansomgeving. Er was zooveel verdoken gelegenheid voor het eenzaam meisj e om te genieten. Zij kreeg geschenkjes en snoeperij... roemende liefdewoordjes en kussen... Het was telkens een angstvol oogenblik van vreugde wanneer hij des avonds aan de deur van haar slaapvertrek kwam aankloppen.

Wanneer de bedienden begonnen te praten en haar soms onbeschaamde toespelingen gunden, had zij ontslag gevraagd. Een gemeubelde kamer had hij voor