is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit grauwe nevels

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Avondtocht

BALOORIG, gedwee liepen de jongens in rang door de batsche straat in den guren avond. Nog een paar stappen en zij waren vrij. Wat een verdoken pret begon in hen te kriewelen! Dra geen strenge oogen meer, geen tuchtend gebaar van den meester I

De maan, roodrond en welgedaan, zat diep in 't donker geluchte aan den gezichteinder, haast tegen de aarde. Het maantje speelt piepenborg, dacht Josken, want bij eiken stap scheen zij weg te duiken, ver achter de daken, om weer te rijzen in haren eenzeivigen gloed. Onverstoorbaar bleef haar plezierig zilvrend en tintelend glanzen