is toegevoegd aan uw favorieten.

Liederen en gedichten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Hoop des Vaderlands.

Aan de Commissie, belast met het regelen des gebruiks der Vlaamsche Taal in hare betrekkingen met de verschillige openbare besturen.

Onze eeuw was dertig jaren oud ; de kreten : De vrijheid leev' ! weergalmden heinde en veer ; en 't Vlaamsche volk, den ouden haat vergeten,

trok met den Waal vereênd, naar 't veld der eer. Maar slechts een naam was de uitslag onzes strevens ; veranderd was alleen de kleur des bands. —

Gelijk- en vrijheid, weelde en lust des levens, verzwonden was de hoop des Vaderlands !

Een bitt're klacht, der vrije borst ontvaren,

verhaalde ras hoe elk bedrogen werd ;

maar vruchtloos klonk zij vijf-en-twintig jaren : het Staatsbewind had eergevoel noch hert.

Herdacht het ons, dan was het om den kluister om onzen nek te snoeren heel en gansch. —

Daar blonk geen sterre meer door 't wolken-duister : zij was vergaan, de hoop des Vaderlands !

't Geschiedboek moge op elke bladzij spreken, 't voorspelt om niet der dwingelanden straf ;

slechts dan als 't volk zijn vaandel op moet steken, dan kruipen zij en huichelen zij laf !

De blinddoek valt slechts dan van vóór hunne oogen, als 't oproer blaakt, ten spijt des wederstands ! — Zoo spraken wij, met tranen in onze oogen. Een omkeer bleef de hoop des Vaderlands !