is toegevoegd aan uw favorieten.

Liederen en gedichten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijken (i). Ik was niet verwaand genoeg, om mij in le beelden, dat ik verzen kon maken, zooals die, welke gedrukt worden, samengesteld door mannen, die grieksch en latijn kunnen ; maar mijn meisjen zong een lied, dat men beweerde gedicht te zijn door den zoon eens geringen landedelmans voor eene der dienstmeiden zijns vaders, op welke hij verliefd was ; en ik zag niet in. waarom ik niet even goed zou rijmen als hij; want, behalve dat hij schapen kon insmeren en turf steken, daar zijn vader het heideland bewoonde, bezat hij niet meer schoolgeleerdheid dan ik. »

De bijval, welken Burns met zijne eerste literarische proeven inoogstte, was hem een sterke spoorslag, en weldra stond hij in Ayr en de omstreken als een verzenmaker te boek. De geestelijkheid, die hij in sommige zijner handschriftelijk rondgaande gedichten vrij erg hekelde, maakte 'het hem echter zoo lastig, dat hij het voornemen opvatte, naar Jamaïca over te steken, waartoe ook nog eene andere omstandigheid aanleiding gaf.

Onze Robert gevoelde vroegtijdig eene onwederstaanbare neiging tot de « aanbiddelijke wederhelft des menschelijken geslachts. » Dier neiging danken wij zijne heerlijkste gezangen, maar hem zeiven maakte ze niet gelukkig. Ze schiep hem om tot eenen dweeper en droomer, hoogst geschikt, om van « rozengeur en maneschijn » en van zijne... renten te leven, maar gansch onbekwaam, voor zijn bestaan te zorgen. Poëtisch was dat, ja, althans naar het oordeel van velen, die niet kunnen veronderstellen, dat het zeer wel mogelijk is, een uitmuntende dichter te wezen en tevens een voortreffelijke, wakkere staatsburger, een man met een helder, gezond hoofd ! Onpoëtisch was het, in alle geval, dat Burns daarbij eenen niet min sterken trek voegde tot het bijwonen van luidruchtige braspartijen en drinkebroêrssamenkomsten, waartoe hij zich misschien als drinkliedjensdichter geroepen achtte !

Eindelijk, na eene gansche reeks minnarijtjens, die alle even lang duurden als eene... brandende kaars, beschonk hem met eenen tweeling zekere Jean Armour, de dochter eens metsers te Mauchline, dezelfde, die hij zoo roerend en gemoedelijk bezingt. Hare ouders eischten, dat er, zoodra mogelijk, een huwelijk plaats hadde. Burns bevond zich echter alsdan in zulken neteligen toestand, dat hij het zijns onwaardig achtte, Jean een leven van armoede en gebrek in te leiden ; en beide gelieven besloten het tijdstip der inzegening hunner echtverbindtenis te verschuiven. Hij zou

(i) Het meisje hiet Nelly Kilpatrick en was de dochter van eenen smid. Burns' betrekking tot haar eindigde met het lied en den oogst (Life of Robert Burns, geplaatst vóór de Edinburgsche [Gall en Inglis'sche] uitgave zijner dichterlijke werken en brieven.)