is toegevoegd aan uw favorieten.

Liederen en gedichten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wie wil, die ga Ier stede, en pronke in middagzonneglans ;

mij is mijn dal veel liever, wanneer de mane rijst ten trans, al gietend en schietend haar zilverlicht op weide en veld,

wijl kwetterend en schetterend het vogellijn naar zijn nestje snelt.... O Chloris zoet,

daar is het goed te minnekoozen onbespied :

daar spreek ik vrij van liefde, en gij herhaalt, dat gij me geerne ziet !

Het zou mij niet verwonderen, indien mij het gebruik diens lieven woordekens wcnne verweten werde. Men is, bijzonder in Noord-Nederland, zoo belachelijk van zoogezegde germanismen vervaard, dat men wel eens woorden, die sedert eeuwen in onze taal bestaan, als zoodanig beschouwt. Hetzelfde geldt voor het meermaals door mij gebezigde vro.