is toegevoegd aan uw favorieten.

Het leven en de werken van Michiel de Swaen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En spieren afgeschuert; hier hangt de paersse tongh

Ter kelen uyt: daer sakt het herle met de longh

Nogh springend uyt de borst. Myn margh scheen ingekrompen

In 't schroomelyk vertoogh van handeloose stompen,

Gemorselde aderen, geplettert vleys en been

En meerder jammeren, versamelt ondereen.

Hieronder schuert 't gekerm der stervende, 't geschater

Van 't opgesprongen rat, 't afgryselyk geklater

Des donders oor en breyh. Het volk door schroom half doot

En weet niet langs wat wegh ontgaen dien wreeden noot,

Dees loopen stedewaert; die swemmen naer de schepen

Waer door de stroom vervoert, of door een kiel geknepen

Sy midden in den vloet gaen soecken naer hun graf.

Veel sweeren Romens wet en haere goden af.

En roepen, aengewekt door al die grousaemheden,

Dat Catarinaes Godt alleen moet syn beleden.

Sy even moedigh, kloek, gesont en sonder pyn,

Te midden in een hoop van Dóón braveert Jupyn,

En tusschen 't vlammigh vier van duysent blixemschichteh,

Aerdbevingh, vier en stael, en weet niet van te swichten,

Maer staet recht over end, gerust en onverschrikt,

Alsof haer desen dagh tot glory was geschikt.

(Se bedrijf, 3e tooneel.)

Men zal opgemerkt hebben welke gelijkenis er bestaat tusschen de lange alleenspraken in den aard der voorgaande, waarmede De Swaen zijne tooneelwerken vult, en de soortgelijke monologen uit hel classieke Fransche treurspel. Zeker stonden deze laatste modellen onzen schrijver voor den geest. Wij mogen zelfs aannemen, dat de namaak dezer rhetoricale tirades om zoo te zeggen het eenige is, wat De Swaen van de Fransehe treurspeldichters, die hij zich zelf als toonbeelden stelde, geleerd heeft.

De Fransche treurspelschrijvers waren voor De Swaen de onovertroffen meesters in het vak; hij plaatste ze ver boven hunne Grieksche en Latijnsche voorgangers. Dit oordeel spreekt hij met klem uit in de voorrede tot zijn vertaling van Campistron's Andronicus: « Ende voorwaer men segghe wat men wil, van de Griecken ende de Romeynen, niet en is er te vergelycken by de Fransche Tonneelspelen, oock is het onmoghelyck jets volmaeckt uyt te wercken, ten zy de selve naervolghende : ende daer en is niet dat anders