is toegevoegd aan uw favorieten.

Nestor de Tière, de baanbreker van het realisme op het Vlaamsch tooneel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stormig veranderlijke 'leven met passie minnend; soms naïef teeder-gemoedelijk, als een kind, andermaal vurig, wild, driftig met onweerstaanbaar geweld; een hartelijk-goedige kerel, zonder lawaaierig en aanstellerig gedoe, met een eenvoudig spontane goedheid vol bekoring.

Terughoudend over 't algemeen, droomend en zwijgend, als ware hij 't eene of 't andere onderwerp aan 't doorgronden. Geestdriftvol in gezelschappen, waar hij zich thuis gevoelt en alsdan geweldig behoefte gevoelend om uit te storten, wat in zijn binnenste broeit, wat er in zijn ziele brandt; zich uitdrukkend met kracht en waarheid in kernachtige, mannelijke woorden, die komen aangevloeid alls waren ze gereed gekozen, zijn zin zelden voleindend, zooals we reeds zegden, maar hem door een zenuwachtig uitleggend gebaar van den arm onderlijnend.

« Voor 't overige is De Tière de braafste, eerlijkste, rechtzinnigste jongen van de wereld, vol leven, gevoel, geestdrift, hartstocht; kind in de boosheid, man in zijn geloof en zijn volk, in zijn 'liefde voor Vlaanderen, man in zijn kunst; een kloeke kerel, wel eens grof en wild maar ook... teeder, naïef, eenvoudig. Hij is bovenal een groot edel hart...» (I)

Teekenen we thans vlug op, al hetgeen Nestor ons zoo prettig en tevens zoo gemoedelijk, zoo boeiend aan t vertellen is.

.« Hij was, zoo verklaart hij zelf, een levenslustig knaapje. Eens uit de school ging hij liefst, met de kameraadjes ravotten in de velden, in de weiden, langs beek en kamt, vooral langs de Coupure en de Schelde.

Zijn vader, Pieter-Frans, was aannemer-bouwmeester, en de vertrouweling van den burgemeester.

Zijn moeder, Dorothea Maertens, was een bloem van een.

(1) Aldus H. Coopman, Thz. in Carolus 26-1-1911. We denken, dat deze criticus heeft willen schrijven "brutaal,, en n:et "grof,,. Zou iemand ooit aan De Tière, in zijn karakter, een grofheid kunnen aanwrijven .

Nog een bijzonderheid over De Tière als mensch :

Geen vriend, geen geliefd wezen van één zijner vrienden sterft, of ni) spreeni bij de teraardebestelling, een vaarwel uit. Die lijkreden zi)n immer zeer kort, schetsend in enkele trekken, in eenvoudige woorden het karak.er van den afgestorvene, vaak diep roerend, zooals de rede, die w)) te lezen kregen over den rampzaligen dood van Jan Blockx' jongste dochter.

In de aanspraken, die hij bij feesfgelegenheid soms uitspreken moet, is ni| immer gemoedelijk, gevoelvol, oprecht-treffend, humoristisch veelal.